Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. P.P. wniósł o wyłączenie ze składu orzekającego w sprawie o sygn.akt III SA/Wr 578/12 sędziego WSA B. K..
W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż " w czasie wizyt w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – przy okazji składania pism sądowych – widywał jednego radnego wraz z Panią Sędzią B. K., gdy wspólnie żywo dyskutowali w sposób wskazujący na dużą zażyłość". Okoliczność ta – zdaniem skarżącego – uzasadnia przyjęcie, że "zachodzą podstawy do wyłączenia Pani Sędzi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –(tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony.
Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 ustawy. W związku z tym, iż tworzą one katalog zamknięty, nie jest możliwe stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie.
Ponadto stosownie do art. 19 ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, ze mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie.
Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały zatem przez ustawodawcę jedynie ogólnie wskazane. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego.
Zaznaczyć przy tym jednak należy, iż zgodnie z art. 20 ustawy to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego Sądu, Sąd rozpatrując wniosek obowiązany jest zbadać, czy istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie i czy występują podstawy wyłączenia, ale również czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadnić jego wyłącznie.
Nadto wskazać należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. W niniejszej sprawie Sędzia B. K. w złożonym oświadczeniu zaprzeczyła przedstawionym we wniosku okolicznościom. Podkreślenia przy tym wymaga, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 212/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55).
Zważywszy na powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występują okoliczności mogące stanowić podstawę do wyłączenia sędziego WSA B. K. od orzekania w sprawie. Sąd bowiem, nie dostrzegł istnienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ustawy, stanowiących podstawę do wyłączenia z mocy ustawy.
Odnosząc się natomiast do argumentu przytoczonego przez skarżącego we wniosku o wyłączenie sędziego, Sąd doszedł do przekonania, iż bezsprzecznie nie stanowi on przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie. Podstawą wyłączenia sędziego nie może być bowiem powołana przez skarżącego okoliczność iż "w czasie wizyt skarżącego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – przy okazji składania pism sądowych – widywał jednego z radnych wraz z Sędzią B. K., gdy wspólnie żywo dyskutowali w sposób wskazujący na dużą zażyłość". Skarżący nie doprecyzował bowiem ile razy i w jakich konkretnie dniach oraz z jakim radnym Sędzia WSA B. K., a zatem sędzia orzekająca w jego sprawie miała rzekomo "żywo dyskutować". Nie przedłożył nadto żadnych dowodów uprawdopodobniających jego wersję wydarzeń. Tymczasem gołosłowne twierdzenia skarżącego nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też orzekł jak w sentencji.