Uzasadnienie
W skardze na opisane w osnowie orzeczenia postanowienie, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia i wydanego w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów za nieuzasadnione, którego w żaden sposób nie uzasadniła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Tym samym, wstrzymanie wykonalności skarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu, w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne.
Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy, należy zauważyć, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęty jest akt, który nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest aktem, który nie nadaję się do wykonania, tj. postanowienie uznające wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie może do niego mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, uregulowana w omówionym przepisie.
Postanowienie to dotyczy bowiem tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.