Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. (nadanym za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.) J. K. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę na "Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., Urząd Gminy w K., Starostwo Powiatowe we W., które nieprawnie poprzez regulacje planu zagospodarowania przestrzennego i zmiany zabierają obszary powierzchni".
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że brak jest przedmiotu zaskarżenia bowiem skarżący nie jest beneficjentem Agencji.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie przedmiotu skargi (daty i oznaczonej skarżonej decyzji lub aktu, ewentualnie opisanie zaskarżonej bezczynności organu), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. oświadczył, że skarga dotyczy pomiarów powierzchni całkowitej użytkowania wieczystego i wymienił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2011 r. oraz wskazał na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Podkreślił, że domaga się wyznaczenia biegłego geodety i rozgraniczenia nieruchomości.
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Sąd wezwał skarżącego do przedłożenia kserokopii zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący przedłożył decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Adresatem tej decyzji nie był jednak skarżący, lecz R. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Skarżący nie wskazał bowiem, co jest jej przedmiotem w świetle właściwości sądów administracyjnych. Wobec tego należało stwierdzić, że na obecnym etapie skarga jest niedopuszczalna.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca.
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z analizy przytoczonych przepisów prawa wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy żadnego z aktów lub czynności, które mogłyby być przedmiotem kontroli z punktu widzenia legalności. Bezspornym jest, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. (skardze) skarżący nieprecyzyjnie wyraził swoje niezadowolenie z "Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., Urzędu Gminy w K., Starostwa Powiatowego we W., które nieprawnie poprzez regulacje planu zagospodarowania przestrzennego i zmiany zabierają obszary powierzchni". Zarzutów skargi skarżący nie sprecyzował również na pierwsze wezwanie Sądu. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący odniósł się do rozgraniczenia nieruchomości, bezczynności Kierownika Biura ARiMR. Dodać nadto należy, że wskazując decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] skarżący nie sprecyzował, czy decyzję tę zaskarża, czy też podaje ją jako przykład wspomnianego "naruszenia prawa".
Wreszcie na kolejne wezwanie Sądu, skarżący w ślad za pismem z dnia [...] marca 2014 r. przedłożył decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzja ta po pierwsze była jednak decyzją pierwszoisntancyjną, a po wtóre jej adresatem nie był skarżący, lecz R. K. Tym samym, zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć, aby skarżący uzupełnił braki formalne skargi poprzez oznaczenie jej przedmiotu zarówno w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. (zawierającym trudne do zinterpretowania wnioski odnośnie do rozgraniczenia nieruchomości i pomiarów gruntu), jak i w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. (do którego skarżący załączył decyzję organu I instancji, skierowaną nie do skarżącego, lecz do R. K.).
W tym stanie rzeczy skarga pozostaje obarczona brakiem formalnym, który polega na tym, że skarga nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia (w rozumieniu art. 3 p.p.s.a., czyli np. oznaczenia decyzji czy czynności), co prowadzi do wniosku, że skardze nie można nadać dalszego biegu.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.