Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, podając na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną (oboje małżonkowie ur. w [...] r.), posiada połowę domu o powierzchni [...] m2, który jest w stanie do generalnego remontu lub rozbiórki, mieszkanie ([...] m2) we W., w którym obecnie mieszka i oszczędności w wysokości [...] zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że zgromadzone oszczędności przeznaczone są na remont domu i pomoc wnukom, którzy po ukończeniu studiów są bezrobotni. Żona nie dysponuje odrębnym majątkiem. Ze względu na wiek, oboje małżonkowie poważnie chorują, w związku z czym ponoszą znaczne koszty na leczenie. Dochody uzyskują z tytułu emerytur w łącznej wysokości [...] zł netto.
Do wniosku załączona została kopia dokumentu potwierdzającego leczenie szpitalne i stan zdrowia wnioskodawcy.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, odmówiono natomiast prawa pomocy w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych.
W sprzeciwie od postanowienia skarżący podniósł, że wnosi o przyznanie prawa pomocy także w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie ma bowiem środków na ich pokrycie. Podniósł także, że obecnie przebywa w ośrodku rehabilitacyjno – opiekuńczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że sprawę o przyznanie prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i że będzie ona rozpatrywana ponownie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, może zostać jej przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 255 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być rozpatrywany w kontekście trzech aspektów: sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy.
W odniesieniu do wniosku skarżącego podnieść należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący rzetelnie wykazał swą sytuację rodzinną i majątkową. Z oświadczeń strony wynika, że uzyskuje wraz z żoną stałe dochody, jednakże w całości są one przeznaczane na bieżące potrzeby rodziny: opłaty za mieszkanie, żywność i koszty leczenia.
Skarżący wskazał wprawdzie, że posiada pewne oszczędności, jednakże są one w całości przeznaczone na remont domu, który znajduje się w stanie generalnego remontu. Dodatkowo, jak podniósł wnioskodawca, pomaga on finansowo bezrobotnym wnukom.
Podane wyżej względy przemawiają za przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – to jest adwokata, zgodnie ze wskazaniem w żądaniu wniosku oraz zwolnienia z kosztów sądowych.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.