Uzasadnienie
Pismem nadanym za pośrednictwem faksu w dniu [...] skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. nieczytelną, niepodpisaną skargę na wskazaną w osnowie postanowienia decyzję [...] Rady Lekarskiej we W. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Zarządzeniem Sędziego z dnia [...], którego odpis skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącego [...], wezwano pełnomocnika skarżącego – do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez przesłanie za pośrednictwem poczty, ewentualnie złożenie osobiście w Sądzie oryginalnego, czytelnego dla Sądu oraz podpisanego egzemplarza skargi.
Z akt sprawy wynika, że w/w braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, skarżący bowiem jedynie w pismach nadanych w dniu [...]., oświadczył, że cofa skargę wskazując, że "skarga na uchwałę nr [...] z dnia [...] nie jest aktualna, bo [...] "A" wydał nową uchwałę [...]". Powyższa okoliczność została potwierdzona również przez pełnomocnika skarżącego (pismo z dnia [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z powyższym stwierdzić należy, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, które może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy. Nadto oświadczenie to bezspornie nie może budzić żadnej wątpliwości co do swej treści i winno być skierowane bezpośrednio do Sądu.
Jednakże podkreślić należy,że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli bowiem skarga zawiera takie braki, Sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi (przesłanie skargi za pośrednictwem poczty, ewentualnie złożenie osobiście w Sądzie oryginalnego, czytelnego dla Sądu oraz podpisanego egzemplarza skargi). Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...], a zatem termin do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi rozpoczął bieg w dniu [...] i kończył się z upływem dnia [...] Tymczasem z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi - nie podpisał skargi- lecz jedynie w piśmie z dnia [...] oświadczył, że cofa skargę wskazując, że "skarga na uchwałę nr [...] z dnia [...] roku nie jest aktualna, bo [...] "A" wydał nową uchwałę [...]"
W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak również umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie mogło mieć miejsca, dlatego też Sąd zobligowany treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.