Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. A. K. (zwana dalej "skarżącą") wniosła skargę na bezczynność i opieszałość pracowników Gminy i Miasta L. S. odpowiedzialnych za załatwianie spraw. Wskazała, że w dniu [...] września 2018 r. zwróciła się do Gminy za pośrednictwem elektronicznej platformy e-Puap z wnioskiem o wykoszenie poboczy oraz ulicy przy której zamieszkuje w L. S. Po upływie ponad miesiąca, w dniu [...] października 2018 r. pomimo żądania komunikacji w powyższej sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, trafiła do niej korespondencja w tej sprawie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przesyłka była niepolecona bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wskazała, że jak wynika z załączonej korespondencji załatwienie sprawy trwało ponad miesiąc.
W związku z powyższym podniosła, że w jej ocenie pracownicy Gminy znając wszystkie okoliczności sprawy, w tym przypadku wynika to z udzielonej odpowiedzi, że koszenie poboczy odbywa się jednokrotnie w sezonie wiosennym, nie załatwili sprawy bez zbędnej zwłoki ani nawet przed upływem miesiąca przekroczyli dwa terminy do tej załatwienia.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta L. S. wyjaśnił, że nie został przekroczony termin udzielenia odpowiedzi na e-mail skarżącej. Wskazał, że złożyła ona wniosek w dacie [...] września 2018 r. (piątek). Wniosek został zarejestrowany w sekretariacie UGiM L. S. w dacie [...] października 2018 r. (poniedziałek). W dniu [...] października 2018 r. udzielono odpowiedzi, która została wysłana [...] października 2018 r. Sekwencja opisanych dat pokazuje, że zainteresowana uzyskała odpowiedź w terminie. Faktem jest, że przesłano za pośrednictwem Poczty Polskiej, nie zaś za pomocą poczty elektronicznej. Jednakże, jak wynika ze skargi, skarżąca zapoznała się z treścią odpowiedzi.
W ocenie organu sposób doręczenia nie miał żadnego wpływu na skuteczność powzięcia informacji przez skarżącą. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu Burmistrz Gminy i Miasta L. S. wskazał, że sprawy załatwiane są na bieżąco, przy czym ich ilość eliminuje możliwość udzielania natychmiastowych odpowiedzi. Zdaniem organu skarżąca nie poniosła żadnego uszczerbku w związku z zaistniałą sytuacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemnych interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Z powyższego wynika, że o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., tj.: decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność i opieszałość pracowników Gminy i Miasta L. S. odpowiedzialnych za udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącej dotyczący wykoszenia poboczy oraz ulicy, przy której zamieszkuje. Jak wynika z treści skargi, skarżąca wyraża swoje niezadowolenie ze sposobu działania urzędników oraz warunków organizacyjno-technicznych doręczania dokumentów elektronicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga ta ma charakter skargi powszechnej określonej przepisami działu VIII k.p.a.
Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Uregulowanie to należy rozpatrywać w kontekście art. 221 § 1 i 2 k.p.a., który określa krąg ich adresatów. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej, oraz ich pracowników i funkcjonariuszy [postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 4.04.2012 r. I OSK 717/12].
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest przy tym pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA z: 1 marca 2010r., sygn. akt II OSK 478/09, 25 lutego 2009 r., sygn. akt. II OSK 241/09 oraz 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07 – dostępne w CBOSA). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania administracji publicznej będące przedmiotem skarg z art. 227 k.p.a. nie podlegają zatem kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienia NSA z: 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2621/12, 24 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 960/13, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1760/12, 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2742/12, dostępne w CBOSA).
Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.