Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył do Starosty S. wniosek o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu "Volkswagen Golf) (Nr rejestracyjny [...]).
W dniu [...] r. (wtorek) doręczono skarżącemu odpowiedź organu na złożony wniosek, w której Starosta odmówił zwrotu kwoty 425 zł, wskazując, że w dacie pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, była ona określona na 500 zł, a więc pobrana została w prawidłowej wysokości, zgodnie z obowiązującymi wówczas regulacjami prawnymi.
Pismem z dnia [...] r. skarżący ponownie wniósł o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie karty tego samego pojazdu, w kwocie 425 zł. Organ administracji udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. Odpowiedź tą zainteresowany otrzymał w dniu [...] r.
W dniu [...] r. skarżący wezwał Starostę S. do usunięcia naruszenia prawa w postaci odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z [...] r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] r. organ poinformował o braku podstaw do zmiany wyrażanego wcześniej stanowiska i odmowie zwrotu opłaty.
Pismem z dnia [...] r. strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie czynności Starosty S., z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (U 6/04) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r. (I OSK 1957/10).
W odpowiedzi na skargę Starosta S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej samej ustawy).
Wedle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontroli sądów administracyjnych podlegają – między innymi – także zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący po raz pierwszy wystąpił do organu administracji o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu już w dniu [...] r., wskutek czego otrzymał w dniu [...] r. odpowiedź Starosty S. o odmowie dokonania zwrotu. W tym zatem dniu ([...]r.) rozpoczął swój bieg czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego. Bezsprzecznie bowiem właśnie w dniu [...] r. skarżący powziął wiadomość o odmowie dokonaniu zwrotu nadpłaconej opłaty. Tymczasem skarżący dopiero po upływie ponad roku złożył w siedzibie organu ponowne wezwanie do zwrotu nadpłaconej kwoty (pismo skarżącego z dnia [...] r.), a następnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo skarżącego z dnia [...] r.).
Należy więc uznać, że skarżący uchybił czternastodniowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r. (I FPS 5/10) wyrażono pogląd, zgodnie z którym czternastodniowy termin, o którym mowa, ma charakter terminu prawa procesowego, jednakże w aktach niniejszej sprawy brak jest wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania.
Skoro zatem, termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał już w dniu [...] r. (czternaście dni od powzięcia pierwotnej wiadomości o odmowie dokonania zwrotu nadpłaconej opłaty), to w konsekwencji, skarga wniesiona do Sądu, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – postanowiono, jak w sentencji.