Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, skarżący wystąpił o zwolnienie go z tej opłaty sądowej.
We wniosku złożonym w dniu 20 kwietnia 2015 r. na urzędowym formularzu skarżący poinformował, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, uzyskuje dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości ok. 10.000 zł oraz z tytułu wynajmu lokali mieszalnych (3.200 zł), ma oszczędności w wysokości 1.000 zł oraz posiada następujące składniki majątkowe: lokal mieszkalny we W. przy ul. B. o pow. 31 m2, udziały (1/2) w prawie własności lokalu mieszkalnego we W. przy ul. G. o pow. 60 m2 oraz działce położonej w B., nieruchomość rolną o pow. 2,5 ha i samochód marki...rok prod. 2007. Dodał, że ma do spłaty trzy kredyty (zaciągnięte na zakup ww. lokali mieszkalnych oraz na budowę domu na działce położonej w B.) o łącznej racie 5.900 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270).
Wnioskodawca nie dopełnił ww. obowiązku. Skarżący nie wykazał bowiem, że konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł (jedynego na tym etapie kosztu sądowego) mogłoby spowodować uszczerbek dla jego koniecznego utrzymania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu (w tym dokumentów księgowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej); nie wyjaśnił czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub z Pomocy Społecznej; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił wartości posiadanych przez siebie ruchomości; nadto- nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić należy, iż skarżący wskazał, że posiada oszczędności w wysokości przewyższającej należny wpis, a uzyskiwanego przez niego dochody są znaczące. Dodał, że nie ma nikogo na utrzymaniu, a wysokości swoich wydatków nawet nie określił. Spłata rat kredytu czy pożyczek nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego, tym bardziej, że zaciągnięcie przedmiotowych kredytów przez skarżącego nie było związane z zaspokojeniem niezbędnych potrzeb mieszkaniowych tylko wynikało z chęci zakupu mieszkań pod wynajem. Jeśli skarżący uważa, że jego sytuacja materialna nie pozwala mu na opłacenie należnego wpisu, to powinien zbyć ww. nieruchomości (czy posiadane udziały w prawie własności).
Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie. Niekorzystne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie jest spowodowane wyłącznie brakiem jego inicjatywy przy ustaleniu czy kwalifikuje się on do grona osób legitymowanych do uzyskania takiej pomocy ze strony Państwa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.