Uzasadnienie
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że R. K. (dalej: skarżący, strona skarżąca, strona) wystąpiła w dniu [...] marca 2017 r. do Kierownika Zarządu Dróg Powiatowych w B. (dalej: organ I instancji) z wnioskiem o naliczenie opłaty za zajęcie powierzchni 20,10 m² pasa drogowego ul. S. w B., droga powiatowa Nr [...] za luty 2017 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku poprzez wskazanie dokładnej powierzchni zajętej przez obiekty, tj. iloczynu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektów (w tym powierzchni rzutu dachu po rozłożeniu stoiska) – pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący oświadczył, że nie widzi powodu dla odmowy wydania mu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o wnioskowanej powierzchni. Wymóg podania iloczynu metrów kwadratowych i rzutu dachu skarżący uznał za absurdalny w jego przypadku, bowiem nie będzie wówczas możliwe korzystanie z chodnika, jako że skarżący będzie zmuszony rozstawić się z towarem prostopadle do rzutu pionowego. W tym samym dniu strona wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie 20.10 m² pasa drogowego na marzec 2017 r.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. organ poinformował stronę o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. (o wydanie zezwolenia na luty2017 r.) z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych.
Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. ([...]) organ I instancji, powołując się na art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016, poz. 1440 ze zm., dalej zwana jako: u.d.p.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, uchwały nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z 2012, poz. 528 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23 ze zm., dalej zwana jako: k.p.a.), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7 560,00 zł, za umieszczenie obiektu handlowego bez zgody zarządcy drogi w lutym 2017 r. o powierzchni 27,0 m2 w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] ul. S. w m. B. W decyzji organ wskazał m.in. że w dniu [...] marca 2017 r. przeprowadzono dowód z oględzin w sprawie zajęcia pasa drogowego w celu naliczenia zajmowanej powierzchni pasa drogowego zajętej pod umieszczone w nim dwóch obiektów handlowych, którą łącznie (wraz z miejscem wystawowym) ustalono na 27,00 m2 i tę powierzchnię przyjęto za podstawę wymiaru kary.
Nadto organ w dniu [...] kwietnia 2017 r. przesłuchał świadków i stronę na okoliczność zajętego pasa drogowego oraz uzyskał potwierdzenie o zapłacie należnej dziennej opłaty targowej, pobranej za luty 2017 r. przez Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej Sp. z.o.o. w B. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał na wnioski i pisma składane do Zarządu Dróg Powiatowych z podaniem i wyraził zdziwienie, że w dniu [...] lutego 2017 r. wystąpił o zezwolenie na handel w marcu i otrzymał zgodę, zaś w lutym nie. W ocenie Strony, powyższe wynikało z niechęci Kierownika.
Odnosząc się do protokołu oględzin, skarżący wskazał, że zgodził się na ustalenie wielkości zajętej powierzchni pasa drogowego w lutym jako 27 m2, a nie na karę. Wówczas otrzymał informację, iż otrzyma karę, niezależnie od zgody na nią. Nadmienił, że rozmawiał z Przewodniczącym Rady Powiatu na temat niniejszej sprawy.
Skarżoną obecnie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 4, ust. 8, ust. 10, ust. 12 pkt 1 i ust. 13 u.d.p., § 4 i § 5 uchwały nr XII/44/2004 Rady Powiatu B. z dnia 29 stycznia 2004r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2012 r., poz. 528 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle regulacji art. 40 ust. 1i ust. 12 u.d.p. możliwość wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego uzależniona jest od ustalenia następujących łącznie okoliczności: podmiotu dokonującego zajęcia pasa drogowego (tj. strony postępowania), przez jaki okres dany obiekt zajmował pas drogowy, czy zajmowanie pasa drogowego w tym okresie następuje bez zezwolenia zarządcy drogi (ewentualnie z przekroczeniem określonych w zezwoleniu warunków dotyczących powierzchni lub terminu zajęcia), kto jest zarządcą drogi (co decyduje o właściwości organów) oraz jaka jest powierzchnia zajęcia.
Poddając analizie zgromadzony materiał dowodowy Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W sprawie bezsporne jest bowiem, że skarżący nie legitymował się zezwoleniem wydanym przez organ I instancji na zajęcie pasa drogowego. W okresie jednak od dnia 1 lutego do dnia 28 lutego 2017 r. zajmował pas drogowy bez wymaganego zezwolenia.
Zdaniem Kolegium na obecnym etapie nie jest ono władne do poddania ocenie zasadności czynności Zarządcy o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Powyższa czynność nie stanowiła bowiem przedmiotu sprawy w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W niniejszym postępowaniu organy zobligowane są wyłącznie do ustalenia, czy zostało wydane stosowne zezwolenie, nie zaś czy istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do wyprowadzania dodatkowych przesłanek odpowiedzialności z art. 40 ust. 12 u.d.p., aniżeli wskazane w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1746/11).
Podobnie, prawnie obojętne dla niniejszego postępowania jest zdaniem Kolegium pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. (stanowiące odpowiedź na wezwanie Organu I instancji) oraz z dnia [...] marca 2017 r., w którym wniósł on o "naliczenie" metrów kwadratowych o pow. 24 m2. W tym miejscu organ odwoławczy zaakcentował, iż podmiot, planując zajęcie pasa drogowego, musi złożyć stosowny wniosek przed dokonaniem zajęcia, nie zaś po. Przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia wniosku już po samym fakcie zajęcia pasa drogowego, a okoliczność ta przyznana została w judykaturze. Kolegium podniosło, że przepis nakazuje wymierzenie kary za okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, nie dopuszczając możliwości sanowania zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia poprzez udzielenie zezwolenia na ten okres. Za samowolne należy zatem uznać każde zajęcie pasa drogowego, które dokonane zostało bez zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 u.d.p. lub sprzecznie z warunkami takiego zezwolenia.
Taka zaś sytuacja miała miejsce w odniesieniu do skarżącego który, umieszczając stoiska handlowe w pasie drogowym oraz zajmując część chodnika na stoisko wystawowe w okresie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r., nie posiadał wymaganego zezwolenia.
Dalej Kolegium podniosło, iż ze względu na obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia przyczyna braku wymaganej zgody lub zezwolenia i okoliczności powstania zajęcia.
Wreszcie Kolegium podało, iż kara pieniężna została wymierzona w prawidłowej wysokości. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności z protokołu oględzin z dnia [...] marca 2017 r., wynika, że łączna powierzchnia dwóch obiektów handlowych wraz z miejscem wystawowym, wynosiła 27 m2, a organ I instancji przyjął prawidłową stawkę opłaty, tj.1 zł za 1 m2.
W końcowej części Kolegium nadmieniło, że podmiot planujący zajęcie pasa drogowego, winien z odpowiednim wyprzedzeniem przedkładać stosowne wnioski tak, aby umożliwić organom administracji publicznej podjęcie decyzji w wymaganym przepisami terminie.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R. K. wniósł o jej o uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie odpowiedzi na pismo z dnia 3 marca 2017 r. (bowiem przed terminem odpowiedzi zawiadomiono o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania) oraz brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a to poprzez brak możliwości udowodnienia okresu zajęcia pasa jak również ilości zajętej powierzchni;
- - art. 75 k.p.a. i 76 k.p.a. przez pominięcie dowodów wskazujących na inną powierzchnię zajęcia pasa drogowego niż wskazana w decyzji;
- - art. 40 u.d.p. przez wydanie decyzji bez ustalenia na jaki okres i jaki pas został zajęty;
- - art. 6-9 oraz 12 k.p.a.;
- - art. 107 k.p.a. przez zaniechanie wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w zakresie uzasadnienia prawnego – brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Motywując zasadność złożonej skargi skarżący podtrzymał swoje stanowisko w zakresie nieprawidłowości wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, w sytuacji gdy – w jego ocenie - nie zakończyło się wydaniem decyzji postępowanie o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa na miesiąc luty. Zakwestionował także prawidłowość pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego na miesiąc luty pomimo posiadania przez organ wszelkich informacji faktycznych, w tym z oględzin przeprowadzonych w styczniu 2017 r.
Dalej skarżący podniósł, że w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania nie został powiadomiony o przesłuchaniu świadków oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym
Wreszcie skarżący nadmienił, iż zdaje sobie sprawę, że w przedmiotowym postępowaniu trudno kwestionować rażące naruszenie prawa jakich dopuścił się organ administracji w trakcie prowadzenia postępowania o wydanie zezwolenia, jednak nie można podtrzymywać decyzji bez możliwości czynnego brania udziału strony w postępowaniu bez względu na to jaki skutek miałyby wnioski dowodowe które strona mogłaby wnieść np. co do ilości metrów za zajecie pasa w miesiącu lutym. Podkreślił, że organ oparł się na oględzinach z dnia 27 marca 2017 r., a nie z lutego, przy czym zarówno w styczniu jak i w marcu wydano zezwolenie za zajecie pasa w ilości 24 m². Pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu przez brak zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym uniemożliwiło stronie wniesienia dowodów dla prawidłowego ustalenia zakresu zajętego pasa drogowego w lutym - o czym wskazywano w piśmie z dnia 28 stycznia 2017 r. doręczonym do Zarządu Dróg Powiatowych w dniu 30 stycznia 2017 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 4, ust. 8, ust. 10, ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z ich brzmieniem zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy między innymi zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p.).
Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4 u.d.p.).
Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.). Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, ustala, w drodze uchwały, organ stanowiący tej jednostki samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 u.d.p.), a zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 10 u.d.p.).
Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi wyłącznie faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Tym samym przesłankami niezbędnymi do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym zostało umieszczone określone urządzenie czy obiekt i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Go 647/17, CBOIS).
W orzecznictwie sądów administracyjnych i w piśmiennictwie wskazuje się, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania wymaganego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., III SA/Łd 272/08; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., II SA/Gl 57/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r., III SA/Wr 227/11; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2012 r., II SA/Ol 1049/11).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu co do wystąpienia podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie obiektu handlowego bez zgody zarządcy drogi w miesiącu lutym 2017 r. o powierzchni 27,0 m2. W zakresie zawisłego sporu przyjąć trzeba, iż skarżący nie legitymował się zezwoleniem, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. Jakkolwiek oczywiście Sąd odnotował, podnoszony przez skarżącego konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego, fakt złożenia w dniu 30 stycznia 2017 r. wniosku o wydanie stosownego zezwolenia, jednakże trzeba zauważyć, że wniosek ten pozostawiono pismem z dnia 3 marca 2017 r. bez rozpoznania na skutek zaniechania usunięcia jego braków formalnych przez dokładne wskazanie powierzchni zajętej przez obiekty, a mianowicie przedłożenie iloczynu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektów.
Tym samym nie może budzić wątpliwości to, że od 1 do 28 lutego 2017 r. skarżący nie legitymował się wymaganym dokumentem umożliwiającym mu zajęcie pasa drogowego na cele prowadzonej przez niego działalności. W tym miejscu Sąd podziela ustabilizowany już w judykaturze pogląd, iż w toku postępowania wszczętego w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia organy nie weryfikują postępowania wszczętego w przedmiocie wydania zezwolenia i prawidłowości podejmowanych w nim działań procesowych. Dotyczy to także pozostawienia w niniejszej sprawie wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2017 r. bez rozpoznania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1202/10) dla bytu deliktu administracyjnego z art. 40 ust. 12 u.d.p. okoliczność dotycząca istnienia przesłanek ustawowych do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej okolicznością prawnie obojętną.
Przepis ten nie stwarza żadnych możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji, gdy podmiot zajmujący pas drogowy nie legitymuje się zezwoleniem na to zajęcie. Podobne stanowisko wynika m.in. z wyroków: NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn.. akt II GSK 725/15, WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r., sygn., akt III SA/Po1019/16,, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 września 2017 r. sygn.. akt II SA Po/Go 647/17, WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2015 r, sygn, akt VI SA/Wa 419/15.
Tym samym podnoszone przez skarżącego zarzuty względem nieprawidłowego procedowania co do jego wniosku z 28 stycznia 2017 r. pozostawały poza oceną organów w niniejszym postępowaniu, jak również nie mogły zostać uwzględnione przez tut. Sąd. Ewentualne wady postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie przez skarżącego pasa drogowego w lutym 2017 r. nie stanowią także okoliczności wyłączającej odpowiedzialność z tytułu art. 40 ust. 12 u.d.p. Tylko bowiem zezwolenie właściwego zarządcy drogi i uiszczenie ustalonej w tym zezwoleniu opłaty umożliwia zajęcie pasa drogowego. Nie mają one bowiem bezpośredniego związku z rozpoznawaną sprawą i tym samym wykraczają poza możliwości orzecznicze organów w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego.
Kontrola prawidłowości tego postępowania przez Sąd w ramach kontroli skarżonego obecnie postanowienia naruszałaby w konsekwencji art. 134 § 1 p.p.s.a. gdyż oznaczałaby wniknięcie w sprawę inną, niż ta w której wniesiono skargę i, która nie może być uznana za mieszczącą się w granicach sprawy będącej obecnie przedmiotem rozpoznania. Ewentualna bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary, może jednakże stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe działanie organu w tym przedmiocie. W tym postepowaniu strona, wobec której organ dopścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, może także, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., wnosić o wymierzenie organowi grzywny lub zasądzenie na jej rzecz sumy pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a., tj. m.in. gdy organ obowiązany jest załatwić sprawę przez wydanie decyzji administracyjnej.
Sąd zauważa również, że w przyjętym reżimie prawnym ustawodawca uznał, iż zajęcia pasa drogowego na prowadzenie działalności, takiej jak skarżący wymaga bezwzględnego legitymowania się przez wnioskodawcę zezwoleniem przed dokonaniem samej czynności zajęcia. Stąd dopiero jego uzyskanie uprawnia do legalnego zajęcia pasa drogowego, a brak stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Co istotne - ustawodawca nie przewidział okoliczności wyłączającej odpowiedzialność polegającej na uzyskaniu stosownego zezwolenia po samym fakcie dokonanego zajęcia i tym samym sanowania zajęcia pasa drogowego. Wynika zatem z tego również to, iż rzeczą występującego z takim wnioskiem jest jego złożenie w takim czasie, w którym organ będzie miał możliwość zapoznania się z jego treścią, miał możliwość wezwania do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych oraz przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami procesowymi, a zatem wszechstronnego rozeznania okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co m.in. może wiązać się z podjęciem dodatkowych czynności procesowych np. przesłuchaniem świadków czy też koniecznością przeprowadzenia oględzin celem ustalenia prawidłowości podnoszonych przez stronę twierdzeń.
W realiach badanej sprawy, a więc gdy podobny wniosek był już przez stronę kilkukrotnie składny do organu w odniesieniu do innych okresów, a już co najmniej w stosunku do wniosku złożonego na grudzień 2016 r. wystąpiły wątpliwości co do wielkości zajmowanego pasa im konieczność prowadzenia ustaleń w terenie, skarżący winien liczyć się z potrzebą sprawdzenia wielkości oznaczonej we wniosku, zwłaszcza gdy był już także poprzednio wzywany do podania iloczynu metrów kwadratowych powierzchni zajętego pasa w rzucie poziomym (a więc do podania informacji, której uzupełnienia odmówił w odniesieniu do lutego 2017 r.) Znając przecież reżim prawny i związaną z tym konieczność uzyskania zezwolenia przed zajęciem pasa drogowego winien on wystąpić z wnioskiem w czasie w jakim organ będzie miał możliwość zbadania prawidłowości żądania. Stąd występując z takim wnioskiem na dzień lub kilka dni przed zamiarem zajęcia pasa drogowego (w rozpoznawanej sprawie wniosek z dnia 28 stycznia 2017 r. wpłynął do organu 30 stycznia 2017 r.), czyli w tzw. "ostatniej chwili" strona czyni to na własne ryzyko i odpowiedzialność.
Sąd uznał również, że organy wymierzyły niniejszą karę w prawidłowej wysokości przyjmując, że łączna powierzchnia dwóch obiektów handlowych wraz z miejscem wystawowym wynosiła 27m². Wielkość taka została zmierzona w toku przeprowadzonych w dniu 27 marca 2017 r. oględzin, w których udział wziął m.in. również skarżący i którego to pomiaru nie zakwestionował.
Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a wbrew jego twierdzeniom nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, mających na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętym decyzjom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.
W kontekście podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków należy wyjaśnić, że zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To więc na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13, Lex nr 1658530). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący poprzestał jedynie na wskazaniu, iż niniejsze uchybienie uniemożliwiło jemu złożenie materiałów dowodowych potrzebnych dla zakreślenia prawidłowych granic zajętego pasa. Nie sprecyzował jednak, jakie konkretne dowody miał na względzie. Stąd uznać należy, że zarzut pozostawał bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.
W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.