Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 stycznia 2023 r. A. S. (dalej: strona skarżąca) wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej: organ) skargę na czynność z dnia 29 grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy skorygowania liczby punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Skarga w powyższym przedmiocie nadana została za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3 lutego 2023 r. (k. 7 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że czynności związane ze sposobem naliczania punktów karnych, ich ilością czy usuwaniem pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, a ewentualna kontrola prawidłowości dokonywanych wpisów może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.), a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi do sądu może być zatem akt lub bezczynność komendanta wojewódzkiego Policji w zakresie prowadzonej przez niego ewidencji.
Jak stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z nadesłanych przez organ akt sprawy, jak również treści uzasadnienia skargi wynika, że o zaskarżonej czynności strona skarżąca dowiedziała się w dniu 3 stycznia 2023 r., w którym otrzymała pisemną informację organu o rozstrzygnięciu jej wniosku z dnia 27 grudnia 2022 r.
W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 2 lutego 2023 r. i najpóźniej w tym dniu strona skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 3 lutego 2023 r., podobnie jak dokonany w tym samym dniu wpis sądowy, którego potwierdzenie strona skarżąca załączyła do treści skargi. Wniesienia skargi strona dokonała zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Sąd wskazuje także, że brak było podstaw w materiale dowodowym sprawy do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia
Zawarte w punkcie II postanowienia orzeczenie o zwrocie skarżącemu kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi znajduje swoje umocowanie prawne w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.