Uzasadnienie
W skardze na wyżej oznaczoną decyzję skarżący wniósł o "zwolnienie go z kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi" wskazując w uzasadnieniu, iż jego czteroosobowa rodzina (w tym dwie małoletnie córki) faktycznie pozostaje na utrzymaniu jego żony (nauczycielki), bowiem zarejestrowana przez niego działalność gospodarcza na razie nie przynosi mu żadnego dochodu. Dodał, że nie posiada również takiej ruchomości czy nieruchomości, którą mógłby spieniężyć w celu zapłaty należnego wpisu od skargi.
W dniu 12 lutego 2008 r. doręczono skarżącemu- w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] - wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wyznaczony termin upływał w dniu 19 lutego 2008 r. Skarżący dotychczas nie przesłał do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie mu prawa pomocy.
Zgodnie z art. 72 u.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Z akt sprawy wynika, iż wezwanie odebrała matka skarżącego - M.B. i dlatego doręczenie wezwania jakie nastąpiło w dniu 12 lutego 2008 r. należy uznać za skuteczne.
Stosownie do treści art. 252 § 2 u.p.s.a. warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt FSK 139/04, Prz.Podat. 2004/7/53) i stosownie do treści art. 257 u.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 u.p.s.a. należy pozostawić taki wniosek bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji.