Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł skarżący J. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W jego motywach wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny, wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz żoną i trojgiem dzieci, z których pełnoletni syn jest zatrudniony na umowę o pracę w wymiarze ½ etatu, natomiast drugi studiuje. Wedle oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach gospodarstwo domowe wnioskodawcy utrzymuje się z wynagrodzenia jednego z synów za pracę w kwocie 800zł (brutto).
Z dokumentów przedłożonych do akt sprawy wynika, że w roku 2012 skarżący, jego żona oraz dwaj synowie uzyskali dochód w łącznej kwocie 25.328,98 zł. Koszty utrzymania swojego gospodarstwa domowego wnioskodawca określił w kwocie 834,19zł, nie obejmującej wydatków na żywność, środki higieny, ubrań oraz lekarstw.
W treści pisma procesowego z dnia 22 września 2013 r. skarżący zawarł wniosek o wyznaczenie z urzędu radcy prawnego P. H..
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy procesowej). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) ustawy procesowej).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że ich ponoszenie przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego jest zasadą, natomiast zwolnienie z ich uiszczenia winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem. Istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu adwokata jest natomiast nieodpłatne korzystanie strony z usług profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez Sąd ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona ze względu na swój stan majątkowy nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, zasady doświadczenia życiowego jak i stan faktyczny sprawy, referendarz sądowy stwierdził, że w przypadku J. B. zaistniała ustawowa przesłanka do przyznania mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, określona w art. 246 § 1 pkt 1) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika bowiem, że w swojej sytuacji materialnej i życiowej nie jest w stanie skarżący ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Świadczy o tym poziom dochodów pięcioosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wykazany stosownymi dokumentami oraz sposób wydatkowania pozostających do dyspozycji skarżącego miesięcznie środków pieniężnych – na utrzymanie konieczne jego oraz jego rodziny.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1) w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy postanowił jak w sentencji.