Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 65/15 Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego – r.pr. A. P. dnia [...] kwietnia 2015 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł dnia [...] maja 2015 r. (data stempla pocztowego) zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 p.p.s.a. Na mocy art. 252 § 3 zdanie 2 tej samej ustawy zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.
W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne.
Wprawdzie wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza niemniej jednak należy mieć na uwadze, że tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.).
Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez radcę prawnego, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń.
Stanowisko Sądu w przedmiocie odrzucenia zażalenia nie jest odosobnione. Zwrócić należy uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r., I FZ 565/12, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09, z dnia 14 stycznia 2014 r. II FZ 1450/13, z dnia 22 września 2014 r., II FZ 1813/14 (dostępne w bazie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca bowiem uwagę, że: "Zarówno sprzeciw, jak i zażalenie są środkami zaskarżenia o charakterze mniej sformalizowanym, niż skarga do sądu administracyjnego lub skarga kasacyjna. Nie oznacza to jednak, że ustawa nie stawia tym pismom sądowym jakichkolwiek wymogów formalnych, a jedynym elementem odróżniającym te środki jest ich nazwa" (por. ww. postanowienie NSA z dnia 22 września 2014 r., II FZ 1813/14).
W tym stanie rzeczy zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.