Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w związku z naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. - dalej: u.t.d.).
W skardze, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W świetle art. 93 ust. 1 i 2 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada - w drodze decyzji administracyjnej - właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ /.../. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W sprawie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło zatem z mocy prawa, w związku z wniesieniem przez stronę skarżącą skargi. Tym samym, wniosek strony skarżącej należało uznać za bezprzedmiotowy.
Wobec powyższego, na podstawia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.