Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 lipca 2007 r. skarżący wystąpił do Starosty O., z wnioskiem o zwrot zawyżonej – w jego ocenie – opłaty, pobranej za wydanie karty pojazdu zarejestrowanego przez tegoż Starostę w dniu 7 lipca 2004 r.
Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. Starosta poinformował stronę o braku podstaw do dokonania zwrotu, wskazując, że opłatę za wydanie karty pojazdu pobrano zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili jej wydania.
W odpowiedzi na pismo organu E. C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1–4 tej samej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż dopiero co wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.
W art. 52 § 1 p.p.s.a. przyjęto natomiast zasadę, w myśl której skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa przy tym, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie wtedy, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Oznacza to, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest warunkiem formalnym, niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi na akty normatywne i czynności organów administracji publicznej.
Niewyczerpanie – przed wniesieniem skargi do sądu – drogi przewidzianej w art. 52 § 2 p.p.s.a. – musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej samej ustawy, jako skargi niedopuszczalnej (por. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 87, tezy 75 i 76 oraz s. 236, tezy 5 i 6).
W rozpoznawanej sprawie przyjąć należy, że skarżący nie wyczerpał przewidzianej przepisami proceduralnymi drogi instancyjnej, bowiem po zapoznaniu się ze stanowiskiem organu, wyrażonym w stosunku do wniosku strony o dokonanie zwrotu opłaty, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wzywając organu do usunięcia naruszenia prawa. W dacie składania skargi do Sądu, strona skarżąca nie dopełniła zatem obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej.
Z tego powodu – działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.