Uzasadnienie
W skardze na ww. decyzję skarżący wystąpił o zwolnienie go z kosztów sądowych.
We wniosku złożonym w dniu 22 grudnia 2008 r. na urzędowym formularzu skarżący poinformował, że jego wynagrodzenie ze stosunku pracy wynosi 1.850 zł (1305, 03 zł netto), nadto oświadczył, że posiada na koncie bankowym oszczędności w wysokości 294, 05 zł i w tymże rachunku bankowym może mieć debet do wysokości 1000 zł. Dodał, że nie ma zobowiązań kredytowych ani alimentacyjnych, nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania, a w grudniu 2008 r. wydał 100, 39 zł na napoje alkoholowe, które traktuje jako "lekarstwo na stres związany z bezdomnością i głupotą urzędniczą". Z załączonego do pisma z dnia 5 stycznia 2008 r. zaświadczenia wynika, że dochód skarżącego ze stosunku pracy wynosi 2.034, 49 zł (1.493, 27 zł netto).
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał bowiem, iż konieczność poniesienia przez niego jedynego aktualnie na danym etapie postępowania kosztu sądowego jakim jest wpisu sądowego od skargi mogłoby spowodować uszczerbek w jego koniecznym utrzymaniu, w szczególności, że wskazywana przez niego kwota oszczędności jest wystarczająca na pokrycie ww. wpisu.
Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Zauważyć należy, że dochód skarżącego ma charakter stały, skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, nie jest również zobowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania. Nadto
Sygn. akt III SA/Wr 662/08 sam skarżący wskazał, że ma możliwość korzystania z debetu w posiadanym rachunku bankowym, w tej sytuacji niczym nieuzasadnione jest jego twierdzenie, że nie posiada źródła z którego mógłby pokryć wymagane koszty sądowe.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.