Uzasadnienie
W skardze na decyzję opisaną w komparycji postanowienia strona wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik skarżącej wskazał w tym zakresie, że wykonanie decyzji doprowadzi w efekcie do konieczności zamknięcia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób, bowiem nie dysponuje ona środkami pieniężnymi koniecznymi dla jej zaspokojenia. Nawet w wypadku ewentualnej wygranej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym działalność nie będzie mogła być wznowiona. Przez czas trwania postępowania sądowo administracyjnego - które ze względu na oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Europejskiego może potrwać kilka lat - nie będzie ona mogła prowadzić działalności, ani zatrudniać pracowników, co doprowadzi do utraty znacznych spodziewanych zysków.
Zdaniem skarżącej taki właśnie cel przyświeca organowi. Od wielu lat organy służby celnej prowadzą walkę z tzw. "hazardem", która - w ocenie skarżącej - ze względu na postawę sądów administracyjnych jest nieskuteczna. Zdaniem skarżącej, w ostatnim czasie w wyniku poleceń przełożonych, postanowiły one doprowadzić do ekonomicznej katastrofy i fizycznej upadłości kontrolowanych podmiotów i w tym celu masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych, pomimo wątpliwości w zakresie konstytucyjnym i zgodności z normami prawa europejskiego, które podnosi m.in. Naczelny Sąd Administracyjny.
Tym samym, jedynym organem który może uniemożliwić takie bezprawne działania organów, które w dalszej przyszłości mogą narazić Skarb Państwa na olbrzymie odszkodowania, jest Sąd Administracyjny, który abstrahując od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego wstrzyma wykonanie decyzji, tak aby o prawie do nakładania kar wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę.
W ocenie Sądu, zabrakło spójnej argumentacji popartej dowodami w postaci dokumentów odzwierciedlających sytuację majątkową strony skarżącej tj. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, deklaracji PIT czy tez informacji dotyczących obciążeń finansowych itp. Wniosek nie został właściwie uzasadniony i brak jest wykazania jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uniemożliwia to Sądowi ocenę, czy przesłanki te występują w niniejszej sprawie. Dostarczenie odpowiednich informacji dokumentów we wskazanych wyżej zakresie obciąża wnioskodawcę, w tym przypadku pełnomocnika strony skarżącej.
Skoro zatem skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony skarżącej, to brak było podstaw do udzielenia takiej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami wnioskodawcy.
Sąd zauważa także, że w dniu 21 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok o sygnaturze P 32/12 w sprawie gier hazardowych, w związku z czym argumentacja związana z oczekiwaniem na rozstrzygnięcie Trybunału nie jest zasadna. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.