Uzasadnienie
Decyzją z 18 września 2020 r. (nr 470000/71/472747/2020/RDZ-ODW-ZPWWO) Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia 24 lipca 2020 r. (nr 470000/71/410927/2020/ZPWWO) odmawiającą K. B. (dalej skarżący) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych Urzędowego Poświadczenia Doręczenia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja ta została przesłana skarżącemu drogą elektroniczną i doręczona 18 września 2020 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał 19 października 2020 r. (poniedziałek).
Pismem z 2 listopada 2020 r. skarżący wniósł do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania składek za maj 2020 (...)". ZUS potraktował to pismo jako skargę i przekazał wraz z aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 19 maja 2021 r. (sygn. akt V SA/Wa 2798/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do przesłania oryginału skargi wraz z kopertą, w której skarga została nadana, organ w piśmie z 30 marca 2022 r. wyjaśnił, że skarga została złożona do "wystawionego pudła w siedzibie organu z uwagi na epidemię". Organ dołączył oryginał skargi. Według pieczęci znajdującej się na skardze, wpłynęła ona do organu w dniu 20 listopada 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że o charakterze pisma procesowego rozstrzyga jego rzeczywista treść, a nie tytuł. W konsekwencji organ prawidłowo zakwalifikował pismo wniesione przez skarżącego jako skargę. Skarżący był bowiem stroną postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji 18 września 2020 r., od której przysługiwała skarga do Sądu. Skoro w treści pisma nazwanego "wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy" kwestionował odmowę zwolnienia go z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r., to potraktowanie tego pisma jako skargi na decyzję było rozwiązaniem optymalnym dla ochrony praw skarżącego.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie skarżący wniósł skargę po upływie przewidzianego w ustawie trzydziestodniowego terminu – skarga została wniesiona 20 listopada 2020 r., natomiast termin do jej wniesienia upłynął z końcem dnia 19 października 2020 r. (poniedziałek).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.