Uzasadnienie
J. T.i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczoną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z tym uzasadnieniem, że nałożony obowiązek w postaci kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł jest niemożliwy do zrealizowania z uwagi na znaczną kwotę wymierzonej kary i jego trudną sytuację finansową. Wywodził, że nie posiada oszczędności, pozwalających na uiszczenie wskazanej kwoty. Tym samym, wyegzekwowanie nałożonej kary odbędzie się w drodze egzekucji komorniczej, co spowoduje powstanie dodatkowych, finansowych obciążeń po jego stronie.
Z kolei odzyskanie wyegzekwowanej w drodze postępowania egzekucyjnego kwoty będzie działaniem trudnym, skomplikowanym i długotrwałym. Według skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, a powrót do stanu poprzedniego nastąpi po dłuższym czasie, przy znacznym nakładzie sił i środków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymaga podkreślenia, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej instytucji prawnej, albowiem zasadą jest wykonywanie zaskarżonych aktów, zwłaszcza decyzji administracyjnych. Ponadto wskazać trzeba, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Przy czym zaakcentować należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678).
Oceniając w takim kontekście przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że nie zostały przez skarżącego wykazane okoliczności, pozwalające na jego uwzględnienie. Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji faktem realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem decyzji. W ślad za takim twierdzeniem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów (dokumentacji), która dowodziłyby, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Wskazać trzeba, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
W niniejszej sprawie sytuacja finansowa strony skarżącej nie została w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było, zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje i jaki poniesie ewentualny uszczerbek. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw, aby przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych z natury rzeczy pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.