Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą karę pieniężną w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że nałożony na skarżącego obowiązek w postaci kary pieniężnej sięgającej kwoty 12.000 zł jest niemożliwy do zrealizowania z uwagi na znaczną kwotę wymierzonej kary i trudną sytuację finansową skarżącego. Podkreślono, że wyegzekwowanie nałożonej kary w drodze egzekucji komorniczej spowoduje powstanie dodatkowych finansowych obciążeń po stronie skarżącego.
Dodatkowo zauważono, że odzyskanie wyegzekwowanej w drodze postępowania egzekucyjnego kwoty będzie działaniem trudnym, skomplikowanym i długotrwałym. Niewątpliwie – w ocenie skarżącego – wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, a powrót do stanu poprzedniego nastąpi po dłuższym czasie, przy znacznym nakładzie sił i środków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że skarżący uzasadniając swój wniosek zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację finansową, podkreślając, że wyegzekwowanie nałożonej kary w drodze egzekucji komorniczej spowoduje powstanie dodatkowych finansowych obciążeń po stronie skarżącego. Dodatkowo zauważono, że odzyskanie wyegzekwowanej w drodze postępowania egzekucyjnego kwoty będzie działaniem trudnym, skomplikowanym i długotrwałym. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.