Uzasadnienie
W dniu 24 listopada 2008 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, córką i wnuczką, a łączny ich dochód wynosi 3.207, 35 zł (w tym jego wynagrodzenie [po potrąceniu egzekucyjnym] wynosi 929, 81 zł; świadczenie emerytalne jego żony- 987, 54 zł; wynagrodzenie jego córki - 1.628, 85 zł).
W piśmie z dnia 8 marca 2009 r. skarżący poinformował, że jego rodzina ponosi następujące wydatki: czynsz - 334, 36 zł; opłata za gaz- 69 zł; za energię elektryczną- 46 zł; za telefon- 36, 28 zł; za multimedia- 53, 99 zł; za telefon - 36, 34 zł; abonament TP- 17 zł; koszt lekarstw- ok. 100 zł; koszt dojazdów do pracy (skarżącego i jego córki)- ok. 150 zł. Z oświadczenia córki skarżącego z dnia 13 marca 2009 r. wynika, że posiada ona następujące wydatki: opłata za kurs językowy - 225 zł; za kurs prawa jazdy- 45 zł za godzinę jazdy; opłata za telefon i Internet- 79 zł.
Uwzględniając sytuację materialną skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika procesowego. Z przedstawionych we wniosku okoliczności, znajdujących potwierdzenie w złożonych dokumentach, wynika bowiem, że poniesienie przez niego kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika mogłoby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z tych względów, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "e" u.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., umorzyć jako bezprzedmiotowe (pkt 2 sentencji).