Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę I. P. na opisane w osnowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] r., pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w dniu [...] r. doręczono mu postanowienie Kolegium dotyczące wniosku I. P. Od powyższego postanowienia, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z zachowaniem trzydziestodniowego terminu. Sąd ten przesłał skargę do organu administracji, a następnie odrzucił ją jako wniesioną po terminie.
W ocenie pełnomocnika, niedochowanie terminu do wniesienia skargi wynikało wprost ze złego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że błędne pouczenie zawarte w akcie administracyjnym stanowi okoliczność świadczącą o braku winy w ewentualnym uchybieniu terminu. Podniósł jednocześnie, że nieprawidłowe pouczenie spowodowało jednoznacznie ujemne konsekwencje po stronie skarżącej, której uniemożliwiło wszczęcie sądowego postępowania kontroli postanowienia.
Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, pełnomocnik dokonał spóźnionej czynności, tj. złożył skargę na postanowienie z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwane dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać.
Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy strony w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie przez Sąd, uzasadnia przyjęcie, iż wnoszący skargę nie dotrzymał terminu z powodów przez siebie niezawinionych. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z wnioskodawcą, że zaskarżone postanowienie Kolegium zawierało niepełne pouczenie. Winien bowiem z niego jasno wynikać sposób wniesienia skargi do sądu (za pośrednictwem organu administracji). Tymczasem, w omawianym akcie, wyjaśnienia takiego zabrakło.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pouczenie, jako element konieczny decyzji administracyjnym (jak i pozostałych aktów administracyjnych), powinno być jasne i kompletne, a jego brak lub wady nie mogą powodować dla stron ujemnych konsekwencji.
W ocenie Sądu, fakt niepełnego pouczenia przesądza w sposób oczywisty brak zawinienia w uchybieniu terminowi, natomiast wniosek złożony został w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.