Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie zobowiązania podatkowego "A" S.A. w W. (dalej: skarżąca spółka) w podatku od nieruchomości za [...] r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy R., działając na podstawie 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił skarżącej spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji ustalił, że w pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości z dnia [...] r. skarżąca spółka wykazała łączną wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, których jest właścicielem w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. przesłała korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] r., dokonaną z uwagi na zmianę wartości początkowej budowli zwiększając ich wartość do wysokości [...] zł. Korektę złożono z uwagi na to, że "protokoły odbioru środka trwałego były z datą [...] r." W dniu [...] r. skarżąca spółka złożyła kolejną korektę deklaracji, w której zmniejszyła wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej korekty wskazała na błędne, jej zdaniem, ujęcie w poprzednich deklaracjach wartości [...] położonych w [...], które według skarżącej spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. (nr [...]) określającą skarżącej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wadliwe wszczęcie i przeprowadzenie postępowania podatkowego.
Wójt Gminy R., postanowieniem z dnia [...] r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. Odpis postanowienia doręczono w dniu [...] r. doradcy podatkowemu A. C. - pełnomocnikowi skarżącej spółki, który złożył pełnomocnictwo do akt sprawy w dniu [...] r.
Pełnomocnik skarżącej spółki, pismem z dnia [...] r., został wezwany do złożenia na piśmie w terminie 7 dni informacji pozwalającej ustalić wartość budowli będących w posiadaniu skarżącej spółki na terenie Gminy R. w [...] r.
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] r., pełnomocnik skarżącej spółki, podniósł, że z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy próbuje przerzucić na stronę ciężar dowodu i że strona nie ma obowiązku przedstawienia dowodów znajdujących się w jej posiadaniu, w tym dokumentów dotyczących obiektów zadeklarowanych jako przedmiot opodatkowania. Według pełnomocnika złożona korekta na podatek od nieruchomości miała moc wiążącą zarówno dla podatnika jak i dla organu podatkowego.
Wójt Gminy R., postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...] r., wyznaczył termin siedmiu dni do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r.
W związku z tym postanowieniem, pełnomocnik skarżącej spółki, pismem z dnia [...] r., zarzucił, że nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie dowodowe i że brak jest w sprawie dowodów, które mogłyby być podstawą ustaleń faktycznych.
Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Wójt Gminy R. określił skarżącej spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] r. w wysokości [...] zł. Odnosząc się do spornej kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości [...] wraz z [...], przyjął, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, Z przepisów tych – jak podkreślił – wynika, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i że w tej kwestii można się kierować stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r. (FSK 2316/04). W końcowej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, że wyliczając wartość zobowiązania podatkowego oparł się na złożonych przez skarżącą spółkę deklaracjach podatkowych.
W odwołaniu pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że należące do skarżącej spółki [...] położone w [...] są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także – nawet gdyby przyjąć, że są budowlami w rozumieniu tej ustawy – nie przeprowadził postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie ich wartości. Autor odwołania podniósł, że organ podatkowy I instancji błędnie zinterpretował przepisy prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, z którego wynika, iż [...] położone w [...] nie są [...] obiektem budowlanym.
Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są bowiem wyłącznie linie kablowe podziemne (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe naziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (§ 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem spółki organ nie odniósł się do wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z [...] r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przyjął na wstępie, że w sprawie bezsporna była wartość (podstawa opodatkowania) [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ podatkowy I instancji nie ustalił jaka była wartość tych [...] podkreślił, że zarzut ten był bezzasadny, gdyż wartość ta wynikała z porównania deklaracji korygującej złożonej w dniu [...] r., w której skarżąca spółka zadeklarowała wartość [...] i [...]) z deklaracją korygującą z dnia [...] r., w której zadeklarowano tylko wartość [...] z pominięciem wartości [...].
W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem sporu było uznanie przez organ I instancji za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [...] ([...]) umieszczanych w [...], a w konsekwencji stwierdzenie, że stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Wskazując na zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy definicję pojęcia budowli oraz na przepis art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ II instancji przyjął, że na gruncie prawa budowlanego do pojęcia budowli zaliczono także "sieci techniczne". Budowla, a tym samym sieć techniczna stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne, aby sieć mogła funkcjonować.
Podniósł następnie, że niewątpliwie trwale z gruntem związana jest [...], zaś umieszczona w jej wnętrzu [...] jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc [...]. W sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową. Podstawową funkcją [...] jest jej [...] działanie w stosunku do [...], a zatem została wybudowana jako niezbędny element [...] jaką stanowi [...] umieszczona w [...]. Ta funkcja [...] wskazuje na to, ze stanowi ona wraz z umieszczoną w niej [...] całość techniczno-użytkową. Organ II instancji powołał się na tożsame stanowiska wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to w wyrokach NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r. (sygn. II FSK 514/06, II FSK 777/06) oraz z dnia 27 maja 2009 r. (II FSK 564/08). Jako bezzasadne ocenił odwoływanie się skarżącej spółki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które jest aktem wykonawczym do Prawa budowlanego, funkcjonującym wyłącznie na użytek procesu budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. Skarżąca spółka powtórzyła wnioski i zarzuty odwołania i podtrzymując dotychczasową argumentację zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że [...] położone w [...] stanowią - wraz z tą [...] - całość techniczną oraz całość użytkową, (choć uznały, że obiekty te tworzą całość techniczno-użytkową i dlatego jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości);
- 2. art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego wskazaną w deklaracji w oparciu o dane wynikające z deklaracji złożonej w roku [...];
- 3. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;
- 4. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości [...] położone w [...], mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu tych zarzutów skarżąca spółka argumentowała, ze organy podatkowe powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia czy przedmiotowe [...] położone w [...] spełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustalić ich wartość. Zarzuciła, że organy te nie wskazały dowodów, z których wynikałoby, że [...] pozostają w związku technicznym z [...], co jest niezbędne w sytuacji gdy organ uznaje, że budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową. Skarżąca spółka argumentowała, że skoro złożyła korektę deklaracji, w której wykazała inną niż pierwotnie podstawę opodatkowania i wysokość podatku do zapłaty, to nie można uznać danych zawartych pierwotnej deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych. Punktem odniesienia przy korygowaniu wartości budowli powinna być korekta deklaracji a nie deklaracja pierwotna, bowiem przedmiotem postępowania jest czy skutecznie złożona korekta deklaracji jest prawidłowa czy też nie.
Przyjęcie, że deklaracja pierwotna przesądzała o ustaleniach faktycznych sprawy wykraczało według skarżącej spółki poza granice swobodnej oceny dowodów. Zarzuciła, że uzasadnienie prawne decyzji było niezgodne z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż organ uznając, że budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową podjął próbę wykazania jedynie związku o charakterze użytkowym czyli funkcjonalnym, nie wykazał, że pozostają w związku o charakterze technicznym, co winno być wykazane w świetle brzmienia art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego. Wg skarżącej spółki uzasadnione było odwołanie się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. przy ocenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli. Zwracając uwagę, że przepisy ustawy – Prawo budowlane nie wyjaśniają jak należy rozumieć to, że urządzenia lub instalacje winny stanowić z budowlą "całość techniczno-użytkową" stwierdziła, że "całość techniczna" oznacza, że instalacja i urządzenie muszą stanowić "fizyczną całość" z budowlą, natomiast "całość użytkowa" wyraża powiązanie o charakterze funkcjonalnym. [...] są elementem [...], a [...] nie jest elementem tej [...].[...] nie stanowią całości użytkowo-technicznej z [...], nie są bowiem powiązane ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie.
Nie stanowią one również samodzielnej budowli. Po przeprowadzeniu analizy przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego skarżąca spółka doszła do wniosku, że uznanie [...] położonych w [...] za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały, gdyż taką interpretacje potwierdzało rozporządzenie Ministra Infrastruktury. [...] nie są także urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, bowiem nie jest możliwe ich przyporządkowanie konkretnym obiektom budowlanym. Skarżąca spółka wskazała, że podobne wnioski wynikały z wyroku WSA z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. ISA/Lu 174/08), w którym Sąd dokonał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skargi.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. – w uzupełnieniu zarzutu naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej skarżąca spółka podniosła dodatkowo, że w [...] r. złożyła do Gminy R. dwie deklaracje podatkowe na podatek od nieruchomości. W każdej z nich zadeklarowała inne obiekty: w jednej wyłącznie [...] znajdujące się na terenie Gminy R. a w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie tej Gminy. Tymczasem zaskarżoną decyzją nie objęto całości przedmiotu opodatkowania, gdyż nie obejmuje ona swoim zakresem budowli - [...] zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją złożoną, przez "A" SA "B", która jest wewnętrzną jednostką organizacyjną i nie posiada osobowości prawnej.
W odpowiedzi na powyższy zarzut organ II Instancji powołał się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, w których odnosząc się do kwestii pominięcia w wydanych wobec skarżącej spółki decyzjach opodatkowania [...] zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją złożoną, przez "A" SA "B", przyjmowano, że nie była to podstawa do przyjęcia, że decyzje te w sposób rażąco naruszały prawo. Ponadto organ II Instancji zwrócił uwagę na art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zaznaczył, że zmiana stanu faktycznego nastąpiła w tej sprawie już po wydaniu zaskarżonej decyzji i że w toku postępowania podatkowego skarżąca spółka nie podnosiła kwestii opodatkowania budek telefonicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył uznania [...] ([...]) umieszczonych w [...], za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a w konsekwencji stwierdzenia, że stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
Skarżąca spółka zarzuciła ponadto, że z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości (podstawy opodatkowania) [...] położonych w [...] a także, że zaskarżoną decyzją nie objęto wszystkich przedmiotów opodatkowania poprzez pominięcie [...] deklarowanych przez stronę w odrębnej deklaracji podatkowej.
Jeśli chodzi ocenę zarzutów zmierzających do wykazania, że z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania objęto opodatkowaniem [...] ([...]) umieszczone w [...] i przyjęto, że stanowią one całość techniczną, to w pełni należy zgodzić się w tej mierze ze stanowiskiem organów podatkowych wyrażonym w uzasadnieniu decyzji I i II instancji.
Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że [...] stanowi budowlę, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Jeśli zaś chodzi o zagadnienie kwalifikacji prawnej [...] umieszczonych w [...], to przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r. (II FSK 2167/08), zauważyć trzeba, że na podstawie jednoznacznej treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który – jako oznaczający budowle – ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez normę z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani też ustawa Prawo budowlane wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci.
Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju (przywoływane) [...], również i te, które służą celom [...], bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu.
Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już powyżej, wydanego jako wykonanie delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe – ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne – umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne – umieszczone bezpośrednio w ziemi (§ 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 (cyt.) rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, gdzie kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji.
Z przepisów tych wynika, że [...] w obszarze [...] mogą być umieszczane zarówno w [...] jak i poza nią. Powyższe [...], jako postać "wszelkiego rodzaju [...]", w tym [...], stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Z przedstawionych wyżej wywodów (vide uzasadnienie wyroku NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 2167/08) wynika, że sieć uzbrojenia terenu w postaci [...] stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w powyższym wyroku, że "(...)[...] ułożone w [...] tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych".
Z podanych wyżej powodów zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w których kwestionowano ustalenie, że [...] ułożone w [...] tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie, okazały się nieuzasadnione.
Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej w pierwotnie złożonych deklaracjach podatkowych.
Postępowanie podatkowe nie wymagało w tej mierze przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za [...] r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość [...] w [...] była inna niż kwota wynikająca z różnicy w deklaracjach za [...].
Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r., oprzeć się na danych wskazanych w pierwotnej deklaracji za rok [...]
Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do stanowiska Spółki, że [...] umieszczone w [...] nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołano się przy tym do utrwalonego w tym względzie orzecznictwa.
Trzeba w tym miejscu odnotować, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości [...] co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. [...] – [...] składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21".
W pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości z dnia [...] r. skarżąca spółka wykazała łączną wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, których jest właścicielem w kwocie [...] zł. W dniu [...] r. przesłała korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] r., dokonaną z uwagi na zmianę wartości początkowej budowli zwiększając ich wartość do wysokości [...] zł. Korektę złożono z uwagi na to, że "protokoły odbioru środka trwałego były z datą [...] r." W dniu [...] r. skarżąca spółka złożyła kolejną korektę deklaracji, w której zmniejszyła wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej korekty – wyjaśniając powody tej różnicy – wskazała na błędne, jej zdaniem, ujęcie w poprzednich deklaracjach wartości [...] położonych w [...], które według skarżącej spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Należy też zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą spółkę w dniu [...] r. do złożenia informacji pozwalającej na ustalenie wartości budowli będących w posiadaniu spółki na terenie Gminy R. w [...] r. Skoro taka informacja nie została udzielona to w pełni uprawnione było przyjęcie tej wartości na podstawie danych zawartych w pierwotnych deklaracjach za [...] r. Skarżąca spółka nie zakwestionowała bowiem rzetelności swoich deklaracji podatkowych (oraz korekty deklaracji), które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to z treści i zbadania tych deklaracji.
Nie zasługiwał także na uwzględnienie dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na tym, że nie objęto zaskarżoną decyzją wszystkich budowli będących w posiadaniu skarżącej spółki – w tym [...]. Zarzut ten pojawił się dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym i kwestia opodatkowania "[...]" zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją złożoną, przez "A" SA "B" z siedzibą w O. nie była przedmiotem postępowania podatkowego.
Stosownie do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Uwzględnienie w podstawie opodatkowania wartości budowli – [...] oznaczałoby zwiększenie tej podstawy, a w konsekwencji podwyższenie podatku. Tym samym byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej spółki. Nie można przy tym przyjąć, że zaskarżona decyzja w tym zakresie – poprzez pominięcie w podstawie opodatkowania opisanych wyżej budowli – w sposób kwalifikowany (rażący) naruszała prawo.
Należy również wskazać, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 i art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie, której organ ustalił stan faktyczny. Przedmiotem sporu było określenie wartość budowli [...], a nie [...]. Nie były one elementem stanu faktycznego, przedmiotem postępowania. A zatem wnioski z tym związane wykraczały poza zakres rozpoznawanej sprawy.
Reasumując powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego i wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.