Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej jako organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], nakładającą na A. D. (dalej jako: strona lub skarżący) karę pieniężną w wysokości 12.000 zł w związku z eksploatacją urządzenia do gier o nazwie [...] nr [...], poza kasynem gry.
W skardze, która wpłynęła do organu odwoławczego w dniu [...] maja 2016 r. pełnomocnik strony zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, w postaci obrazy:
- 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. jedn. Dz. U z 2015 r., poz. 612, dalej w skrócie u.g.h.) – poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na nią kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";
- 2) art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. – przez ich zastosowanie w sprawie, podczas gdy przepisy te, wespół z art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowią "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L 98.204.37 ze zm., dalej jako "dyrektywa 98/34/WE"), a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, nie mogą być one stosowane, zaś postępowanie wobec strony powinno zostać umorzone.
W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. Sąd stwierdził, że w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 168/16 pełnomocnik strony poinformował, że skarżący zmarł.
W dniu [...] grudnia 2016 r. wpłynął do Sądu odpis skrócony aktu zgonu nr [...], z którego wynika, że zgon skarżącego nastąpił w dniu [...] października 2016 r. w O. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd zważył, co następuje:
W myśl art. 124 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, w skrócie u.p.p.s.a) nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Przepis art. 43 u.p.p.s.a. stanowi natomiast, iż w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Jednakże pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zawieszenia postępowania.
Stosownie zaś do brzmienia art. 161 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że w sprawie zgłasza się osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż przedmiot postępowania, dotyczący wymierzenia kary z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji, odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego i nie przechodzi na jego następców prawnych.
Ponieważ w badanej sprawie brak jest również osób, których interesu prawnego mógłby dotyczyć wynik tego postępowania, to na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 w zw. z art. 124 § 3 u.p.p.s.a. należało postanowić jak wyżej.