Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 239/20 stwierdził, że I. Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. nakazał Wojewodzie D. wydanie aktu kończącego postępowanie w sprawie w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznał od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 zł, V. zasądził od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 21 lipca 2020 r. W dniu 28 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu doręczył odpis prawomocnego wyroku oraz zwrócił akta sprawy Wojewodzie D..
W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik strony skarżącej pismem z dnia 20 października 2020 r. wezwał organ do wykonania w/w wyroku.
Następnie w dniu 22 października 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że decyzją z dnia [...] (nr [...]) zakończył postępowanie w sprawie, wydając stronie skarżącej zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, na maksymalny 3-letni termin ważności zezwolenia. W dniu 23 października 2020 r. podjęto czynności skutkujące przekazaniem na rachunek bankowy pełnomocnika skarżącej sumy pieniężnej i kosztów zasądzonych w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że skarga na niewykonanie wyroku wpłynęła do organu dnia 22 października 2020 r. za pośrednictwem platformy ePUAP o godzinie 16:06, zaś decyzja o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została wydana przez Wojewodę D. w tym samym dniu o godzinie 13:00.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej w dalszej części ustawą "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia takiej skargi jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Ustawa natomiast nie określa terminu do wniesienia skargi w tym przedmiocie (por. szerzej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 52/06, dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wniesienie skargi może zatem nastąpić w każdym czasie, pod warunkiem jednak, że nastąpi to przed wykonaniem przez organ wyroku lub podjęcia przez organ czynności. Za taką interpretacją przemawia a contrario treść art. 154 § 3 p.p.s.a., stosownie do którego - wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Podobnie jak w przypadku skarg wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zasadniczym celem skargi na niewykonanie wyroku jest doprowadzenie do usunięcia przez organ administracji publicznej stanu bezczynności, wobec czego warunkiem dopuszczalności skargi jest, by na moment jej wniesienia organ pozostawał w bezczynności, przejawiającej się niewykonywaniem wyroku.
W analizowanej sprawie po wystosowaniu wezwania przez stronę skarżącą do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 239/20, Wojewoda D. wydał w dniu 22 października 2020 r. o godz. 13:00 (adnotacja w systemie elektronicznym) decyzję w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Organ wykonał zatem wyrok Sądu. Stąd należało stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi z dnia 22 października 2020 r. (nadanej za pośrednictwem platformy ePUAP również 22 października 2020 r. o godz. 16:06), organ nie pozostawał już w bezczynności, co stanowiło podstawę do odrzucenia skargi.
Z tych też względów Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.