Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 lutego 2023 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr XXXVII/213/2021 w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i stwierdzenie nieważności tej umowy. Zażądała stwierdzenia nieważności uchwały. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. 2022 r., poz. 1343 ze zm.) — dalej: u.p.t.z., co w konsekwencji zagraża jej interesom narażając ją na ryzyko powstania szkody w znacznych rozmiarach.
W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 27 stycznia 2022 r.) Starosta Bolesławiecki wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd ocenia dopuszczalność wniesienia skargi. Wstępne badanie skargi ma na celu — między innymi — ustalenie czy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona oraz ustalenie czy wniesiona skarga pochodzi od podmiotu legitymowanego do jej wniesienia.
Sąd uznał, że na etapie oceny dopuszczalności skargi niezbędne w rozpoznawanej sprawie staje się rozważenie zasadności ponownego badania legitymacji skargowej strony skarżącej, bowiem takiego badania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał już w postępowaniu zakończonym postanowieniem o odrzuceniu skargi.
Strona skarżąca wniosła już wcześniej (pismem z dnia 17 stycznia 2022 r.) skargę na tę samą uchwałę. Wówczas zażądała stwierdzenia nieważności uchwały oraz umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawartej pomiędzy Powiatem Bolesławieckim a P. w B. sp. z o.o. z siedzibą w B. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej, w szczególności — rozporządzenia nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. oraz art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. 2021 r., poz. 1371 ze zm.), co w konsekwencji — jak twierdziła — pozbawia ją jako przedsiębiorcę zajmującego się przewozami na terenie Powiatu Bolesławieckiego, możliwości realizowania przewozów. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 155/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Po wnikliwej analizie przepisów procedury oraz prawa materialnego Sąd uznał, że ze względu na brak interesu prawnego strony, skarga podlega odrzuceniu. Należy podkreślić, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej wówczas środka zaskarżenia, a postanowienie stało się prawomocne w dniu 25 maja 2022 r.
Pismem z 1 lutego 2023 r. ta sama strona skarżąca zaskarżyła tę samą uchwałę, a swój interes prawny wywodzi z tych samych przepisów materialnych, co w poprzedniej skardze.
Zgodnie z art. 171 p.p.s.a., powagę rzeczy osądzonej mają orzeczenia sądowe rozstrzygające co do istoty sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednakże, jak wskazuje doktryna — dla wyznaczenia granic powagi rzeczy osądzonej należy odróżnić przedmiot zaskarżenia od przedmiotu rozstrzygnięcia. Zakres powagi rzeczy osądzonej stanowi przedmiot rozstrzygnięcia (J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 171). Na gruncie rozpatrywanej sprawy przedmiotem skargi (także skargi z dnia 17 stycznia 2022 r.) jest niewątpliwie uchwała Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr XXXVII/213/20212021 w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i w tym zakresie skarga nie została prawomocnie osądzona. Osobie, która ma interes prawny nadal przysługuje prawo do jej wniesienia.
Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 155/22 jest interes prawny strony skarżącej i w tym zakresie Sąd już sprawę rozpatrzył i wydał orzeczenie.
Nie można pominąć faktu, że badanie interesu prawnego strony nie polega jedynie na formalnym stwierdzeniu, czy interes taki strona postępowania posiada czy nie (jak np. w przypadku uiszczenia wpisu czy skargi wniesionej po terminie do jej wniesienia). Istnienia lub nieistnienia interesu prawnego nie można stwierdzić bez analizy przepisów materialnych, bo to one właśnie określają ten interes. Badanie legitymacji skargowej wymaga wkroczenia w dokonywanie ocen w sferze prawa materialnego, gdyż istnienie interesu prawnego musi zawsze wynikać z przepisów tego prawa.
Jeżeli zatem skarga dotyczy tego samego przedmiotu a w sprawie zachodzi tożsamość strony, to Sąd nie znajduje uzasadnienia do badania tej samej sprawy w identycznym stanie prawnym i faktycznym.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 259 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli, między innymi, sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Z powyższych względów Sąd stwierdził, że skargę należy odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a.