Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. (Nr [...]), orzekającą o skierowaniu I. D. (dalej: strona, skarżący) na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. A, A1, B, B1,C,C1,D, D1. Jako podstawę prawną decyzji podało art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm. – dalej: ustawa p.r.d.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że w dniu [...] września 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. skierował do Starosty S. wniosek o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, w związku ze stwierdzeniem na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie krótszym niż rok dopuścił się szeregu wykroczeń, co doprowadziło do przekroczenia liczby 24 punktów - art.114 ust.1 pkt i lit. b ustawy p.r.d. Wskazał jednocześnie, że skarżący nie posiada stałego miejsca zameldowania na terenie Polski, a ostatni adres zamieszkania to S., ul. [...].
W konsekwencji Starosta S. wszczął postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z [...] października 2019 r. skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A, A1, B, B1, C, C1, D, D1 prawa jazdy, przeprowadzane w formie egzaminu państwowego.
W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji skarżący, kwestionując jego zasadność wskazał, że jest obywatelem U., nie posiada karty pobytu, stałego pobytu, nie posiada zameldowania jak i polskiego prawa jazdy. Podniósł, że prawo jazdy jest mu potrzebne do wykonywania pracy. Ponadto nie włada językiem polskim. Wniósł o możliwość zdawania egzaminu na terenie U. Rozpatrując odwołanie, Kolegium wskazało na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy p.r.d., zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzja starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy, tzn. po popełnieniu wykroczenia polegającego na naruszeniu przepisów ruchu drogowego, którym to naruszeniom przypisane są odpowiednie liczby punktów w skali od 0 do 10, a ewidencję tych punktów prowadzi Policja.
Stosownie do przepisu art. 136 ust.1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem [...] stycznia 2017 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki wg stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.
Następnie SKO podniosło, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie sposobu postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). "wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadającym karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów".
Organ wyjaśnił, że w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. skarżący dopuścił się pięciu naruszeń określonych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r., poz. 821, dalej: k.w.). Z kolei art. 86 § 3 k.w. statuuje: "w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 (tj. kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny) przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
W ocenie Kolegium okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych przez skarżącego nie budzi wątpliwości, jak też tych wątpliwości nie budzi liczba przypisanych tym wykroczeniom punktów.
Następnie organ powołał treść § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
SKO wskazało, że analiza treści powołanych regulacji prawnych prowadzi więc do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy p.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. On tylko również ma kompetencję do usuwania punktów karnych, przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy p.r.d.
Uzasadnionym w ocenie Kolegium jest pogląd, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te - po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy p.r.d. - wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych.
Końcowo SKO uznało, że argumenty skarżącego dotyczące niepodlegania przepisom ustawy p.r.d. dotyczących ewidencji punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, z uwagi na brak obywatelstwa polskiego, brak miejsca zamieszkania i karty pobyt, są nieuzasadnione. W tym zakresie wskazało, że przyjmuje pogląd Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. zawarty w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczący wpisywania do ewidencji kierowców nie będących obywatelami polskimi nieposiadającymi katy pobytu, chyba że dopuścili się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, za własny.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Kolegium, żądając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") stwierdzenia jej nieważności w całości, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przypisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, mianowicie art 136 § 1a ustawy p.r.d., poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprzekazanie zatrzymanego prawa jazdy do właściwego organu państwa, w którym zostało ono wydane z uwagi na fakt, iż zatrzymane prawo jazdy zostało wydane przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska i kierowca nie ma miejsca zamieszkania na jej terytorium,
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 114 ustawy p.r.d., poprzez błędne jego zastosowanie, w sytuacji gdy na podstawie art. 14 ust 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957), a na podstawie art. 14 ust 2 minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 127 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie przez SKO co do istoty odwołania skarżącego od decyzji Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji gdy taki obowiązek wynika z przepisów prawa, albowiem skarżący prawidłowo złożył odwołanie od tej decyzji,
- 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 8 § 1 k.p.a., poprzez odstąpienie od zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez pominięcie uzasadnionych wniosków skarżącego dotyczących prowadzenia postępowania w sposób dla niego zrozumiały z uwagi na fakt niewładania językiem polskim oraz przeniesienia sprawy na terytorium jego miejsca zamieszkania,
- 5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art 9 k.p.a., poprzez naruszenie zasady informowania stron, poprzez nieudzielanie skarżącemu wyjaśnień w języku dla niego zrozumiałym, a także pominięcie należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również pominięcie przez organ obowiązku czuwania nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielania mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, 6 naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i złożenia wyjaśnień z uwagi na prowadzenie postępowania w języku dla skarżącego niezrozumiałym, jak również z uwagi na brak kierowania korespondencji do jego miejsca zamieszkania, co powodowało trudności z możliwością podjęcia działań zmierzających do ochrony jego interesów.
W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. W ocenie organów, fakt przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego skutkuje powstaniem obowiązku wydania decyzji o skierowaniu na egzamin.
Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Starostę S. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie posiadanych uprawnień stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.r.d. Zgodnie z treścią zastosowanej przez organy regulacji ustawy p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy p.r.d. Przepis ten co prawda już nie obowiązuje, został bowiem uchylony na mocy 125 pkt. 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., nr 30, poz. 151, dalej: u.o.k.p.) z dniem 4 czerwca 2018 r., natomiast przepis przejściowy zawarty w art. 136 ust. 1 u.o.k.p. nakazuje jego stosowanie do zdarzeń, jakie zaistniały w czasie jego obowiązywania.
Stanowi on: W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 oraz z 2019 r. poz. 730), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy p.r.d.
Skoro komunikat, o którym mowa w przytoczonym przepisie, do chwili obecnej nie został wydany, zdarzenie polegające na przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, miało miejsce przed dniem, który powinien w nim zostać określony.
Wobec tego art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy p.r.d., powołany przez organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji znajdował zastosowanie.
Następnie wskazać należy, że stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 2 ustawy p.r.d., punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.
Wyjaśnić należy, że kwestie ilości punktów, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie nie podlegają badaniu w kontrolowanym postępowaniu, gdyż jest ono pozostawione organom prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - Policji. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy p.r.d jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W konsekwencji, wyłącznie w gestii organów Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Organy obu instancji orzekające w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy nie są więc uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów.
Wskazać przy tym należy, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12 z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13 z dnia 24 października 2012 r., dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadkach spornych zatem, tylko sąd administracyjny w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność komendanta wojewódzkiego Policji może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Kwestia ta nie mogła być więc rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy, ani też w niniejszym postępowaniu sądowym, którego przedmiotem jest kontrola legalności ostatecznej decyzji wydanej w tym przedmiocie.
Przesłanką wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, jest fakt przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a co za tym idzie konieczność ustalenia, czy sprawca tylu wykroczeń drogowych może być nadal uczestnikiem ruchu drogowego. Należy podkreślić, że instytucja kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, który kierując pojazdem, popełnił szereg wykroczeń i dopuścił się związanych z nimi naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które suma punktów ostatecznych przekroczyła 24 punkty - służy ochronie interesu publicznego i bezpieczeństwa ruchu, a nie ochronie praw jednostki, która próbuje uniknąć konsekwencji będących następstwem czynów naruszających obowiązującą normę prawną.
Jak wynika jednoznacznie z dokumentów sprawy, skarżący w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego uzyskując z tego tytułu wpis do ewidencji kierowców w ilości 34 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia [...] września 2019 r. wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy p.r.d. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Nie wynika z akt sprawy, aby prawidłowość informacji zawartych w tym wniosku zarówno co do przypisanych skarżącemu naruszeń przepisów ruchu drogowego jak i ilości punktów przypisanych za te naruszenia była przez skarżącego skutecznie kwestionowana.
Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, zwanego dalej "naruszeniem" (ust. 1). Wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (ust. 2).
Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. skarżący dopuścił się pięciu naruszeń określonych w art. 86 § 1 k.w. Zgodnie natomiast z treścią art. 86 § 3 k.w. "w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 (tj. kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny) przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów. Wobec tego organ stwierdził, iż naruszenia popełnione przez stronę podlegają wpisowi do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że z chwilą doręczenia Staroście S. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2019 r., powstał po stronie organu obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji konkretyzującej względem skarżącego art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.r.d. Z treści przytoczonego wniosku wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 34 punkty. W tej sytuacji, skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień było prawidłowe. Słusznie uznał organ odwoławczy, że liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez KWP jest wiążąca dla starosty oraz dla Kolegium w ramach prowadzonego postępowania.
W świetle poczynionych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd kontrolował w niniejszym postępowaniu tylko zaskarżoną decyzję w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące niezasadnego zatrzymania prawa jazdy pozostają poza sądową kontrolą.
Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. są w ocenie Sądu nieuzasadnione. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] października 2019 r. Starosta S. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Pismo zostało skierowane na adres w S., ul. [...], na ten adres została skierowana zaskarżona decyzja. W piśmie zawiadamiającym o wszczęciu postępowania, skarżący został pouczony o treści art.10 § 1 k.p.a., jak też o skutkach niezawiadomienia organu o zmianie adresu, pod rygorem skutków prawnych doręczenia na dotychczasowym adresie. Postępowanie administracyjne prowadzone było w języku polskim.
Zasadą jest bowiem posługiwanie się w toku postępowania administracyjnego językiem polskim jako językiem urzędowym, zarówno przez organ przed którym toczy się postępowanie jak i przez jego uczestników. Tym samym organ administracyjny ma obowiązek posługiwać się językiem polskim oraz dokonywać wszelkich czynności (ustnych i pisemnych), w tym także pouczeń, wyłącznie w języku polskim. Obowiązujące przepisy procedury administracyjnej nie nakładają na organ obowiązku tłumaczenia wydanych przez niego aktów administracyjnych, czy nawet tylko pouczeń, na język obcy, jak również nie obligują do zapewnienia tłumacza stronie lub uczestnikom postępowania (poza wyraźnie wskazanymi przypadkami np. art. 69 § 2 k.p.a.). W polskim systemie prawnym brak jest ogólnego przepisu mówiącego o prawie do komunikowania się w zrozumiałym dla strony języku (jeżeli nie posługuje się ona językiem polskim), czy też o prawie do bezpłatnego tłumacza.
Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa, czy też za brak prawidłowego i skutecznego skierowania stosownego pouczenia do strony. Nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący sam skorzystał z pomocy tłumacza lub osoby pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego, albo po otrzymaniu decyzji dokonał jej tłumaczenia na język dla niego zrozumiały.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.