Uzasadnienie
Pismem z 1 września 2020 r. K. T. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 lipca 2020 r. (nr 470000/71/411208/2020/ZPWWO) w przedmiocie wskazanym w sentencji postanowienia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący 27 lipca 2020 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, wskutek czego Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu 25 sierpnia 2020 r. decyzję utrzymującą w mocy zaskarżony akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa tego rozstrzygnięcia jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.
Mając na względzie stan faktyczny sprawy oraz okoliczność, że skarga dotyczy decyzji pierwszoinstancyjnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.