Uzasadnienie
Fundacja "A" w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2016 r. (Nr [...]) w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że jako fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej nastawionej na osiąganie zysku, a ewentualna prowadzona przez nią działalność ma na celu pozyskiwanie środków służących realizacji jej celów statutowych. Skarżąca jest bowiem organizacją pożytku publicznego zajmującą się głównie prowadzeniem przedszkoli i szkół. Środki na finansowanie swojej działalności pozyskuje przede wszystkim z różnego rodzaju dotacji. Dlatego też skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że jej wykonanie przed rozpatrzeniem skargi groziłoby stratą, która mogłaby uniemożliwić jej prowadzenie statutowej działalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony.
Rozpoznając wniosek strony w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła jakichkolwiek konkretnych argumentów oraz okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji ustalającej kwotę dotacji przypadającej do zwrotu.
Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.
Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację majątkową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, niniejszy wniosek podlegał oddaleniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.