Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i dwojgiem dzieci (22- letnim synem i 19- letnią córką), a jedynym ich źródłem utrzymania jest dochód (2.046 zł) uzyskiwany w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (sklep). Dodał, że w związku z przedmiotową decyzją "zmniejszył się w jego sklepie ruch o 30 %, wzrosły koszty utrzymania i opłaty stałe, zaś uzyskiwany przychód jest niższy niż w roku 2008". Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącego swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone żonie skarżącego w dniu 18 grudnia 2009 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawca nie dopełnił ww. obowiązku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca- mimo wezwania- nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego wysokość dochodu uzyskiwanego przez siebie i inne osoby prowadzące z nim gospodarstwo domowe; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie złożył do akt zaświadczenia, że osoby pozostające w gospodarstwie domowym są zarejestrowane jako osoby bezrobotne lub są osobami uczącymi się; nie wyjaśnił czy jego rodzina korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub pomocy społecznej; nie określił wartości posiadanych ruchomości (w tym ruchomości wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej); nie przedłożył dokumentacji finansowej obrazującej przychody i koszty prowadzonej działalności gospodarczej; nie wyjaśnił czy posiada zdolność kredytową; nadto- nie sprecyzował i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków; nie wyjaśnił również dlaczego przy aktualnym niedoborze pracowników we W. jego żona oraz pełnoletnie dzieci nie szukają stałego lub przynajmniej czasowego źródła dochodu.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Zauważyć również należy, że przedmiot skargi dotyczy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a niedopuszczalne jest przerzucanie na Państwo skutków niewłaściwych decyzji i ryzyka gospodarczego przedsiębiorców. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.