Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na oznaczoną w sentencji decyzję, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z tym uzasadnieniem,że istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych (niemożliwych wręcz) do odwrócenia skutków, jakie - dla niej - może spowodować wykonanie tej decyzji ostatecznej. Podniosła, że wniosek jest następstwem zaistniałych okoliczności faktycznych, a jego nieuwzględnienie i brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.
Według skarżącej zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - na podstawie których nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej ustawy, "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.
Skarżąca wywodziła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło uzyskiwanych przez nią dochodów, które umożliwiają jej nieprzerwane funkcjonowanie. Natomiast jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Podniosła, że wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Zaakcentowała, że art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach, gdyż w przeciwnym wypadku instytucja z art. 61 § 3 p.p.s.a. byłaby w założeniu nieskuteczna we wszystkich przypadkach, gdy zamiast jednej zbiorczej, wysokiej kary, nakładane są kary pojedyncze, ale których zsumowanie przesądza o możliwości spowodowania poważnego oraz realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego strony. W tym zakresie przywołała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1475/11, w którym stwierdzono, że "przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany". Instytucja udzielenia ochrony tymczasowej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., ma bowiem uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.
Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedstawiła kopie zeznań o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym [...] i [...] (PIT-36 i PIT/B), zgodnie z którymi w [...] r. osiągnęła przychód w kwocie [...] zł, a jej dochód wyniósł [...] zł, a w [...] r. przychód w kwocie [...] zł, a dochód [...] zł. Skarżąca załączyła ponadto kserokopie dwóch dokumentów, a to: 1/ umowy z dnia [...] r., nr [...] o kredyt konsumencki gotówkowy, z której wynika, że zaciągnęła kredyt w wysokości [...] zł na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. i miesięczna kwota spłaty to [...] zł oraz 2/ umowy z dnia [...] r., nr [...] o kredyt gotówkowy (od dnia [...] r. do dnia [...] r.) na kwotę [...] zł z miesięczną ratą spłaty w kwocie [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać w tym miejscu należy, że "znaczna szkoda", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Jak wynika z cytowanego na wstępie przepisu, wstrzymanie wykonania decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia [...] r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w K. z dnia [...] r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia [...] r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Wymaga także podkreślenia, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odwołuje się do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Oznacza to, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia takiego rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wstrzymania jego wykonania. Innymi słowy, argumentacja przedmiotowego wniosku nakierowana na materialną treść zaskarżonego aktu administracyjnego nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego.
Wprawdzie kwota kary administracyjnej nałożona na skarżącą nie jest niska, ale zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że egzekucja ze środków pieniężnych samodzielnie nie wywołuje skutków, o których jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dzieje się tak po pierwsze dlatego, że w razie wygranej przed Sądem - uchylenia zaskarżonego aktu - skarżący otrzyma zwrot ewentualnie wyegzekwowanych kwot, a ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599) przewiduje ograniczenia w egzekucji, mające na celu zapewnienie zobowiązanemu oraz jego rodzinie minimum środków do zabezpieczenia swojej egzystencji.
Z kolei skarżąca, poza ogólnym stwierdzeniem o potrzebie oceny niniejszego wniosku w kontekście prognozowanych skutków wymierzenia kar pieniężnych w analogicznych sprawach, nie powołała się na konkretne postępowania w tym zakresie. Tymczasem z urzędu Sądowi wiadomo, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we W., prócz rozważanej, zarejestrowana jest pod sygn. akt III SA/Wr 811/16 jedna skarga strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą na nią karę pieniężną w wysokości [...] zł. Sama skarżąca jednak w żaden sposób nie wykazała wpływu tego faktu na ziszczenie się przesłanek pozwalających na wstrzymanie zaskarżonej w tej sprawie decyzji.
Wreszcie wskazać należy, że skarżąca poza ujawnieniem uzyskanych dochodów w roku [...] i [...] oraz faktu zawarcie dwóch umów o kredyt, nie przedstawiła ani stanu swojego majątku osobistego, ani majątku rodziny czy też pełnej sytuacji finansowej prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co znacząco utrudniło lub wręcz uniemożliwiło dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wyjaśniła też w istocie, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki owej egzekucji, poza ogólnikowym wskazaniem, że jej sytuacja finansowa jest niestabilna, a jej działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jej główne źródło dochodów, umożliwiające jej nieprzerwane funkcjonowanie.
Z tych też powodów w niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wykazała, aby groziła jej bądź jej rodzinie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.