Uzasadnienie
W sprawie, postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. (sygn. akt III SA/Wr 467/14) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał A.B. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego C.D.
Wyznaczony z urzędu radca prawny reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 467/14) oddalił skargę na wyżej oznaczoną decyzję. Nadto sporządził i wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2016 r. (sygn. akt II GSK 992/15).
W treści skargi kasacyjnej wyznaczony z urzędu radca prawny zawarł wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości.
Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że wyznaczony z urzędu radca prawny nie stawił się na tym posiedzeniu sądu.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2015 r. przyznano radcy prawnemu ustanowionemu w sprawie kwotę 2.952zł, w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ze wskazaniem jako przedmiotu zaskarżenia w sprawie należności pieniężnej - 45.024,22 zł.
Aktualnie sprawa jest zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Wr 88/17.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm. – dalej Rozporządzenie).
Zgodnie z § 15 pkt 1) i 2) Rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Z kolei przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b Rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Z uwagi na fakt, że radca prawny, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, występował postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu.
Ponieważ przedmiotem zaskarżenia w sprawie była należność pieniężna w kwocie 45.024,22 zł, sprawa ta zaliczana jest do kategorii spraw określonych w przepisie lit. a pkt 1) ust. 2 § 14 Rozporządzenia przewidującym stawkę minimalną w kwocie 2.400zł (§ 6 pkt 5) Rozporządzenia).
W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi w sprawie 1.200 zł (50% kwoty 2.400zł).
Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, w sprawach, sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity w Dz. U. 2016 r. poz. 710 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 276 zł (23% kwoty 1.200 zł).
Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 1.476 zł (słownie: tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć 00/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie – 1.200 zł oraz podatek od towarów i usług – 276 zł.
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa, w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805) i w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715).
Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Admi-nistracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.