Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Za błąd rachunkowy uznaje się natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji kosztowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1953/09, Lex nr 740608).
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w sprawie zaistniała podstawa do sprostowania pkt II sentencji wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r., albowiem nie wskazano osoby uprawnionej do otrzymania zapłaty wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W związku z tym na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.