Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr. [...] Dyrektor Izby Celnej we W. - po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z.o.o. w C. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Nadto pouczył stronę skarżącą, iż jako stronie postępowania służy jej prawo do wniesienia skargi na wydaną decyzję, za swoim pośrednictwem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w terminie 30 dni od jego doręczenia. Niniejsza decyzja została stronie doręczona w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).
W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym [...] pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zawierające skargę na wskazane w osnowie orzeczenia postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w ślad za pismem z dnia [...] r. ([...]) przesłał niniejszą skargę właściwemu organowi administracji publicznej – Dyrektorowi Izby Celnej we W. Natomiast pismem z dnia [...] r. strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nadała w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, przedkładając w załączeniu odpis pisma, zaświadczenie lekarskie, skargę wraz z załącznikami.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniósł, iż skargę na w/w decyzję zamierzał złożyć za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu [...] r., aczkolwiek z powodu konieczności poddania się niespodziewanemu zabiegowi chirurgicznemu z zakresu stomatologii, w dniach [...]-[...] r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, iż zawód radcy prawnego wykonuje w formie jednoosobowej kancelarii radcy prawnego i nie zatrudnia żadnych innych osób mających uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego. Siedziba jego kancelarii stanowi jednocześnie – jak wskazał – siedzibę innej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, gdzie pracują osoby nie posiadające wykształcenia prawniczego. W związku natomiast z jego chorobą przygotowana do nadania na dzień [...] r. korespondencja została wysłana – w dobrej wierze – przez jego pracownicę, niebędącą pracownikiem kancelarii.
Następnie pełnomocnik wskazał, iż w dniu [...] r. doręczone mu zostało pismo z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. informujące o przesłaniu skargi do Dyrektora Izby Celnej we W. Tym samym dopiero z tą datą powziął wiadomość, iż skarga została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Na koniec pełnomocnik podkreślił, iż w świetle przytoczonych okoliczności, bezsporny jest brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z zastrzeżeniem wynikającym z § 3 art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu. W niniejszej sprawie wniosek złożono za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Celnego we W., który wydał decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. We wniosku należało uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W rozpatrywanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu [...] r., tj. w dniu w którym pełnomocnik strony skarżącej otrzymał informację, iż skarga została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w dniu [...] r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie. Z powyższego zatem wynika, że wniosek ten został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Oznacza to, że zaniedbanie przez personel administracyjny – a w niniejszej sprawie – personel niezatrudniony wprawdzie nie kancelarii pełnomocnika, aczkolwiek "innej prowadzonej przez niego działalności", czynności koniecznej do zachowania terminu procesowego, nie może stanowić uzasadnienia przywrócenia uchybionego terminu. (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, str. 382-383).
W świetle powyższego podstawy przywrócenia terminu w rozpatrywanej sprawie nie może stanowić zatem ta argumentacja strony, z której wynika, iż przyczyną uchybienia terminu była pomyłka biurowa pracownika, wynikająca z braku jego wykształcenia prawniczego. Zaistniałej pomyłki nie można bowiem uznać za okoliczność nadzwyczajną, której nie można było uniknąć, a która wykluczyłaby możliwość przypisania stronie bądź ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi winy z powodu uchybienia terminu. Profesjonalny pełnomocnik winien bowiem w ramach nadzoru nie dopuścić do zaistnienia sytuacji, w której to jego pracownicy, tym bardziej, że nie byli zatrudnieni w kancelarii, samowolnie decydowali o możliwości nadania biegu korespondencji w sprawach z zakresu działalności kancelarii.
Na uwzględnienie zasługuje natomiast okoliczność związana z niedyspozycją pełnomocnika skarżącego w dniach [...] – [...] r., potwierdzona przedłożonym przez niego zaświadczeniem lekarskim. Podkreślenia bowiem wymaga, że o braku winy można mówić wówczas, gdy niedopełnienie obowiązku wiązało się z wystąpieniem przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, np. choroby, powodzi, pożaru, przerwy w komunikacji. Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). W niniejszej natomiast sprawie pełnomocnik skarżącego w dniach [...] -[...] r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, gdyż został poddany nagłemu – jak wskazał - zabiegowi chirurgicznemu z zakresu stomatologii. Powyższe uniemożliwiło mu natomiast dochowanie terminu do wniesienia skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy Sąd uznał, że pełnomocnik strony uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.