Uzasadnienie
We wniosku złożonym w dniu 17 listopada 2008 r. na urzędowym formularzu skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, dochód jej netto wynosi 1.811 zł i posiada udział (1/2) w prawie własności mieszkanie o pow. 50 m2. Z załączonego do wniosku wyciągu z rachunku bankowego wynika, że np. w dniu 17.09.2008 r. wnioskodawczyni miała na koncie środki w wysokości 4.156, 57 zł, w dniu 8.08.2008 r. - 3.458, 71 zł, a w dniu 16.10.2008 r.- 2.277, 36 zł oraz wynika z niego, że zobowiązana była ponosić następujące wydatki stałe: opłata za energię elektryczną - 26, 49 zł; za telefon- 34, 43 zł; czynsz+ opłata na fundusz remontowy- 106, 72 zł; za gaz- 46, 41 zł; nadto z przedstawionych rachunków wynika, że na lekarstwa wydatkowała kwotę 42, 70 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała, że spełnia przesłanki do uzyskania prawa pomocy. O zasadności wniosku nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawczyni o tym, iż kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy ale obiektywna ocena możliwości finansowych (w szczególności wysokość dochodu) i majątkowych skarżącej przy uwzględnieniu niezbędnych (obiektywnie) dla jej utrzymania wydatków oraz kosztów postępowania jakie musiałby ponieść na danym etapie postępowania.
Ze złożonych do akt dokumentów wynika, że skarżąca dysponuje wysokim (jak na warunki polskie) świadczeniem emerytalnym (1.811 zł netto), nie posiada nikogo na utrzymaniu, jej wydatki stałe kształtują się w wysokości ok. 260 zł, a maksymalna wysokość wynagrodzenia potencjalnego pełnomocnika procesowego- według rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) - nie może przekraczać w niniejszej sprawie kwoty 1080 zł + VAT, a powinno (i w praktyce tak jest), że ustalane wynagrodzenie przez strony jest niższe niż ww. kwota. Koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącą kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpać ona może środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny, kredyt bankowy czy pożyczka od osób trzecich).
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem dla uznania wniosku za uzasadniony nie jest istotna wyłącznie aktualna sytuacja majątkowa strony, ale także istnienie możności zgromadzenia (choćby po parę złotych miesięcznie) środków na koszty w dłuższym okresie (stosownie do czasu trwania postępowania w sprawie). Zauważyć należy, że postępowanie przed Sądem trwa już prawie rok, a w tym czasie na rachunku bankowym skarżąca posiadała znaczące środki. Fakt regulowania na bieżąco swoich zobowiązań świadczy zresztą o możliwościach finansowych skarżącej. Podkreślić należy, iż przy ocenie wniosku brano pod uwagę jedynie aktualne niezbędne wydatki
Sygn. akt III SA/Wr 90/08 skarżącej, a takiego statusu nie mają np. wydatki na rehabilitację z 2004 r., wydatki na badania lekarskie w 2006 r. czy zakup za gotówkę (3.950 zł!) materaca w listopadzie 2007 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.