Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie nakładające na skarżących - prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej - karę pieniężną w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry w kwocie [...] zł.
W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wniosku sprowadziło się do stwierdzenia, że nałożona na skarżących kara za eksploatację automatu do gier jest kwotą bardzo dużą. Jej przymusowa egzekucja może więc zaburzyć płynność finansową prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, a w konsekwencji spowodować rozwiązanie spółki cywilnej. Stwierdzono też, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest uzasadnione oczywistością stawianych w skardze zarzutów dotyczących decyzji. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów źródłowych dotyczących działalności gospodarczej oraz dotyczących osobistej sytuacji finansowej skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie załączyli do wniosku dokumentów obrazujących ich sytuację finansową, a więc nie wykazali niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera także przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż skarżący nie przedstawili w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących ich sytuacji materialnej oraz ewentualnej sumy nałożonych na nich kar pieniężnych (w tut. Sądzie zarejestrowano jeszcze dwie inne sprawy skarżących w tym przedmiocie), wskazując jedynie ogólnie na możliwość zakłócenia płynności finansowej prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
Odnosząc się do twierdzeń strony o oczywistości przedstawionych w skardze zarzutów wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.