Uzasadnienie
Strona skarżąca, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wniosła o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych uzasadniając, że jest rozwiedziona, pracuje w Miejskim Centrum Usług Socjalnych na umowę zlecenie, a jej wynagrodzenie netto wynosi miesięcznie około 600 zł. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwiema córkami i konkubentem. Jedna z córek również zatrudniona jest w MCUS na umowę zlecenie z takim samym wynagrodzeniem. Druga córka nie pracuje ze względów zdrowotnych, zaś konkubent nie posiada stałego zatrudnienia – utrzymuje się z prac dorywczych (około 300 zł miesięcznie). Nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy, ponieważ nie ma stałego zameldowania we W..
Skarżąca podała, że miesięczne opłaty wynoszą około 1.000 zł i na dzień dzisiejszy zalega z bieżącymi opłatami. Rodzinie brakuje na żywność i środki higieny. Nie posiadają żadnego majątku – nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), strona przedłożyła informacje PIT-11 za 2012 r. dotyczące skarżącej i jej córki, z których wynika, iż jedynymi przychodami są wynagrodzenia z tytułu umów zlecenie, wynoszące odpowiednio 10.969 zł i 14.184 zł. Nadesłane zostały również powyższe umowy. Skarżąca wyjaśniła, że z jej wynagrodzenia ściągane jest 200 zł w związku z zajęciem komorniczym, a córka spłaca raty kredytowe po 260 zł. Nikt z członków rodziny nie posiada kart kredytowych ani lokat bankowych. Nie mają też żadnego środka transportu. Mieszkanie, które zajmują, jest własnością Gminy Wrocław. W 2013 r. rodzina zmuszona była skorzystać z pomocy MOPS – zasiłku celowego w kwocie 400 zł.
Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Chodzi zatem o sytuację, gdy po opłaceniu najbardziej niezbędnych potrzeb socjalnych wnioskodawca nie ma możliwości poczynić rezerw na pokrycie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
W ocenie referendarza sądowego, strona nie jest w stanie poczynić takich oszczędności. Cała rodzina utrzymuje się praktycznie z niewysokich środków, które skarżąca i córka otrzymują na podstawie umów zlecenia. Dodatkowymi dochodami są wprawdzie środki z prac dorywczych konkubenta, jednak są to dochody nieregularne i niepewne. Poza tym, mając na uwadze niskie dochody strony i córki, te dodatkowe środki w pierwszej kolejności winy być przeznaczone na niezbędne utrzymanie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania swojej rodziny. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.