Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 23 lutego 2018 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 23 lutego 2018 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS), w terminie 7 dni, także pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi 20 marca 2018 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego oraz usunięcia braku formalnego skargi upłynął zatem wraz z dniem 27 marca 2018 r. (wtorek).
W zakreślonym terminie, pełnomocnik skarżącej spółki nie uzupełnił braku formalnego i fiskalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W rezultacie skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Skoro w sprawie pełnomocnik strony skarżącej - w zakreślonym terminie - nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, jak i nie usunął braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS), złożona skarga podlegała odrzuceniu.
Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.