Uzasadnienie
Decyzją z 17 września 2020 r. (nr 190000/71/145564-1/2020/ZPWWO) Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia 3 sierpnia 2020 r. (nr 190000/71/145564/2020/ZPWWO) odmawiającą T. S. (dalej skarżący) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Decyzja ta została doręczona pełnoletniemu domownikowi w dniu 22 września 2020 r. (w piśmie z dnia 10 lutego 2022 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że dołączone do zaskarżonej decyzji zwrotne potwierdzenie jej odbioru dotyczy tej decyzji). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał 22 października 2020 r.
W dniu 30 października 2020 r. skarżący wniósł do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – drogą elektroniczną (poprzez Platformę Usług Elektronicznych ZUS) – pismo oznaczone jako "odwołanie", w którym zakwestionował odmowę zwolnienia go z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.
Postanowieniem z 4 stycznia 2021 r. (sygn. akt III SA/Wr 725/20) przekazano sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Postanowieniem z 8 lipca 2021 r. (sygn. akt V SA/Wa 2787/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że o charakterze pisma procesowego rozstrzyga jego rzeczywista treść, a nie tytuł. W konsekwencji organ prawidłowo zakwalifikował pismo wniesione przez skarżącego jako skargę. Skarżący był bowiem stroną postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji 17 września 2020 r., od której przysługiwała skarga do Sądu. Skoro w treści pisma nazwanego "odwołaniem" kwestionował odmowę zwolnienia go z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., to potraktowanie tego pisma jako skargi na decyzję było rozwiązaniem optymalnym dla ochrony praw skarżącego.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie skarżący wniósł skargę po upływie przewidzianego w ustawie trzydziestodniowego terminu – skarga została wniesiona 30 października 2020 r., natomiast termin do jej wniesienia upłynął z końcem dnia 22 października 2020 r. (czwartek).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.