Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu zażalenia "A" w K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu, w stosunku do "A" postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych tj. urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Pismem z dnia [...] maja 2015 r. strona skarżąca złożyła – na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu:
- - rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. (sygn. III SA/GI 1979/11),
- - rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie,
- - udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie o sygn. V Kz 142/15,
- - udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 45/13 odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku X Wydział Karny z dnia 19 lipca 2013 r., wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie o sygn. K 40/13 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2013 r.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w W. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie TSUE w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej ustawy o grach hazardowych uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, kiedy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W dalszej kolejności organ wyjaśnił pojęcie zagadnienia wstępnego i zauważył, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W ocenie organu istnienie domniemania konstytucyjności przepisów prawa do czasu ich wyeliminowania z obrotu prawnego, jak również zmiany legislacyjne w zakresie skutku orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wskazują, iż ustawodawca chciał w ten sposób wzmocnić gwarancje pewności obrotu prawnego. Obligatoryjne zawieszanie postępowań z tej przyczyny, iż rozpoznawana jest przez Trybunał Konstytucyjny sprawa zgodności określonych przepisów z Konstytucją RP mogłoby powodować paraliż działalności administracyjnej, przekładając się na zmniejszenie pewności obrotu. Zawisłość sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym nie daje zatem – w ocenie organu – podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 201 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej. Z tej przyczyny Dyrektor Izby Celnej we W. uznał, że okoliczności wskazane przez Spółkę nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania.
Dodatkowo wskazano na odmienne podstawy prawne działania organów podatkowych i sądów administracyjnych. Organ podatkowy, jak zauważono, byłby zobowiązany do zawieszenia postępowania np. z powodu istnienia zagadnienia wstępnego (art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa). Natomiast sąd administracyjny może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym (art. 125 §1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem brzmienie tych dwóch przepisów (art. 125 p.p.s.a. i art. 201 O.p.), a co za tym idzie możliwości organów podatkowych i sądów administracyjnych co do kwestii zawieszenia postępowania - jak podniesiono, są odmienne.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stanowiło zagadnienia wstępnego i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia wydanego w pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa wszczęta pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie zgodności art. 89 u8stawy o grach hazardowych z Konstytucją, zadanego w ramach sprawy o sygn. akt III SA/GI 1979/11. Ten sam organ będzie rozstrzygał pytanie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z 19 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. P 45/13 oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2011 r. w sprawie o sygn. K 40/13.
Wszystkie wskazane sprawy dotyczą konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mającego zastosowanie w sprawach prowadzonych przeciwko Spółce, w tym tej, której dotyczy niniejsze postanowienie. Spółka podtrzymała również dotychczasową argumentację dotyczącą prejudycjalnego charakteru zagadnienia wstępnego rozpatrywanego przez Sąd Najwyższy. Podkreślono także, że zagadnienie przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w pełni związane z zarzutami stawianymi przez skarżącą Spółkę wobec decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Zarówno zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Najwyższy, jak i pytanie prawne do TSUE dotyczą skuteczności zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w konsekwencji możliwości stosowania przez sądy i organy państwa polskiego przepisów nakładających sankcje za naruszenie tego zakazu (art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno postanowienia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie o odmowie zawieszania postępowania wszczętego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Istota sprawy sprowadzała się zatem do oceny zasadności rozstrzygnięcia proceduralnego (odmowy zawieszenia postępowania), czyli odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie wystąpiło "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), uzasadniające zawieszenie postępowania. Innymi zaś słowy, przedmiot kontroli dotyczył kwestii zasadności podjęcia przez organ rozstrzygnięcia o charakterze formalnym, to jest postanowienia w przedmiocie utrzymania w mocy odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, a związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 627/10, z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1559/07, z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II OSK 1698/07, z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. II FSK 1891/11).
Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Stąd też w sytuacji ustalenia wszystkich faktów i okoliczności prawnych organ administracji jest zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia i to nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości.
Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy tak możliwość kontynuowania postępowania, jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Regulacja art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną.
Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację "zagadnienia wstępnego" jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.
Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por.: wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011r., sygn. II FSK 1916/11 oraz wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. I SA/Łd 970/03).
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka domagała się zawieszenia postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych tj. urządzania gier na automacie poza kasynem gry wskazując, że wynik tego postępowania zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tzn.:
- 1. rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dotyczącego zgodności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 roku - Kodeks karny skarbowy z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (sygn. akt P 32/12);
- 2. rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku X Wydział Karny dotyczącego zgodności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych i art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej i kary za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe z art. 2 Konstytucji RP (sygn. akt P 45/13);
- 3. wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego zbadania zgodności art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP (sygn. akt K 40/13);
- 4. rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy: "czy konsekwencją uznania, że art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, wobec faktu jego nienotyfikowania Komisji Europejskiej, jest brak możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za występek z art. 107 § 1 k.k.s. osób, które prowadzą grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny wbrew zakazom zawartym w tymże przepisie?";
- 5. udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie o sygn. V Kz 142/15, o treści: "czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L98.204.37 z późn. zm.) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków tj. dla przepisów dotyczących swobód nie podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania".
Odnosząc się do wskazanych przez Spółkę kwestii mających stanowić zagadnienie wstępne będące podstawa zawieszenia postępowania, należy wskazać, że samo wystąpienie o zbadanie konstytucyjności konkretnego przepisu ustawy nie pozbawia go konstytucyjności, a organ podatkowy ma obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Wątpliwości nawet istotne, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub też w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które dokonywana jest subsumcja ustalonego stanu faktycznego, stanowi element procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, co należy do kompetencji organu podatkowego.
Organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas, gdy wydane zostały one z naruszeniem Konstytucji RP, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (tak też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., sygn. P 7/2000). Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości, a nawet po wejściu w życie wyroku TK nie są one władne kwestionować ich obowiązywania w stosunku do stanów już ukształtowanych.
Należy mieć również na uwadze, że organ podatkowy nie ma możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Mając na uwadze okoliczność, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, należy podzielić pogląd, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił jego przesłanki w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r., sygn. II GSK 27/05).
Należy podzielić także stanowisko, zgodnie z którym dopóki przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. I FPS 4/12), co wynika z zasady praworządności. W sytuacji, w której dany przepis przestałby obowiązywać w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, prawa strony są chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej).
Dodatkowo należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP, nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu, gdyż ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały, jako ciała od siebie odrębne (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840).
W konsekwencji należało przyjąć, że zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją – nie powodowały obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Op 552/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Ol 1333/14, LEX nr 1635026). Sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarzał stanu braku możliwości rozpatrzenia sprawy co do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Odnosząc się natomiast do sprawy zainicjowanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, wskazać należy, że wniosek ten dotyczył oceny zgodności z Konstytucją art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., a więc normy odnoszącej się do grających, a nie urządzających gry na automatach poza kasynem gry. Przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, zatem jego ocena nie mogła być prejudykatem.
W konsekwencji należało uznać, że także udzielenie przez TSUE odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Łodzi o "stosowalność" nienotyfikowanych przepisów technicznych – nie stanowi prejudykatu w niniejszej sprawie, przez co nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt. III SA/Lu 1597/15).
Z przytoczonych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.