Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. Nadto w niniejszej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Celnego w L. Uzasadniając żądanie w tym przedmiocie skarżący powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej. Do skargi dołączony został sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na podstawie zaś art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty II instancji, ale także akty wydane w I instancji. W okolicznościach sprawy dotyczy to zaś decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).
Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności strona w żaden sposób nie odniosła się do potencjalnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jej majątku. Wnioskodawca jedynie zacytował wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania, a ich ziszczenia się w sprawie upatruje w wyniku wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Co istotne, skarżący nie przedłożył dokumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie kwestionowanej przez niego decyzji wywołałoby wskazane przez niego skutki. Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący - w ocenie Sądu - w żaden sposób nie uprawdopodobnił.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że strona skarżąca, wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd zauważa, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się skarżący, nie znalazła potwierdzenia w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2016 r., o sygn. akt III SA/Wr 994/15, którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ewentualna potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji, na którą powołuje się skarżący, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił jak w sentencji.