Uzasadnienie
Stosownie do art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonym w art. 16 ust. 1 pkt 1-4, tj. w sprawach:
1/ decyzji, 2/ postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty, 3/ postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarżący powołując się na treść art. 23 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/ oraz art. 418 Kc domagał się od Izby Skarbowej wydania orzeczenia stwierdzającego, iż komornik skarbowy Urzędu Skarbowego spowodował szkodę w majątku skarżącego dokonując zajęcia ruchomości w sposób niedopuszczalny przepisami prawa.
Rozpoznając powyższą kwestię stwierdzić należy, iż Izba Skarbowa w ramach sprawowanego przez siebie nadzoru nad egzekucją administracyjną udzieliła skarżącemu odpowiedzi oraz poinformowała go, że nie jest właściwym organem do ustalenia /decyzją lub postanowieniem/ zaistnienia szkody, o której mowa w art. 418 Kc.
Z tego też względu należy uznać, iż organ podatkowy nie pozostaje bezczynny. W rzeczywistości skarga dotyczy odszkodowania, o którym mowa w art. 418 Kc. W powyższej sprawie do orzekania właściwy jest Sąd powszechny - o czym skarżący został przez organy podatkowe pouczony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ miał obowiązek orzec jak w sentencji.