Uzasadnienie
K.R. wniósł skargę na - jak to określił - "bezczynność organu w przedmiocie rozliczenia podatku obrotowego" za 1992 rok - dotyczącego spółki cywilnej "V". Żądanie skargi zmierza do zobowiązania Ministra Finansów do "niezwłocznego rozpatrzenia" zażalenia skarżącego z 4.8.1995 r. na rażącą przewlekłość organów podatkowych dotyczącą rozliczenia ww. spółki. Nadto skarżący wniósł o skorzystanie z instytucji sygnalizacji, przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ i o obciążenie Ministra Finansów kosztami postępowania.
Stan faktyczny sprawy, według stwierdzeń skarżącego, przedstawiał się następująco:
W 1993 i 1994 r. w spółce cywilnej "V" została przeprowadzona kontrola, zakończona wynikiem kontroli z 25.2.1994 r., sporządzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej. Na wniosek wspólników sprawę przekazano do Urzędu Skarbowego w G, który do dnia sporządzenia skargi /26.10.1995 r./ nie wydał decyzji w sprawie wymiaru podatków.
1. 8.1994 r. K.R. wniósł zażalenie na bezczynność Urzędu Skarbowego do Izby Skarbowej w G. Po upływie roku /4.8.1995 r./ wniósł zażalenie do Ministra Finansów "na wyjątkowo rażącą przewlekłość organów podatkowych dotyczącą rozliczenia podatku obrotowego", które również nie zostało rozpatrzone.
Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi informując, że Urząd Skarbowy w G określił spółce zobowiązanie w podatku obrotowym za 1992 rok decyzją z 7.11.1995 r.
Nadto - spółka cywilna "V" wniosła również skargę na niewydanie decyzji dotyczącej ustalenia podatku obrotowego przez Urząd Skarbowy w G do NSA. Izba Skarbowa w G w odpowiedzi na tę skargę wniosła o umorzenie postępowania sądowego.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżący zarzucił, że Minister Finansów uchylił się "od wyjaśnienia swego stanowiska na zażalenie z 4.8.1995 roku". Nadto zakwestionował pogląd, jakoby wniesienie skargi do NSA eliminowało możliwość rozpatrywania skargi "na brak właściwej reakcji przez Ministra Finansów" na zażalenie złożone pół roku temu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że K.R. jest jednym ze wspólników 6-osobowej spółki cywilnej o nazwie "V" działającej w G. Jest on zatem legitymowany dla ochrony prawa wszystkich wspólników, do wniesienia skargi /art. 86 Kc/.
Jednakże z treści skargi, w której skarżący powołał się na liczne przepisy ustawy o NSA, wynika, że autor skargi błędnie interpretuje te przepisy ustawy /w szczególności art. 17 i art. 16/, które dotyczą tzw. skargi na bezczynność.
Konieczne w związku z tym staje się następujące wyjaśnienie:
Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść, gdy organ ten - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 aktów administracyjnych, a więc:
a/ decyzji, b/ postanowienia:
- - na które służy zażalenie /także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym/,
- - które kończy postępowanie,
- - które rozstrzyga sprawę co do istoty;
c/ inne - niż wymienione - akty lub czynności, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, o ile wynikają one z przepisu prawa.
Jak wynika z twierdzeń skarżącego, jego działania prawne zmierzały do spowodowania, by Urząd Skarbowy wydał decyzję dotyczącą podatku obrotowego za 1992 roku.
W tym celu - prawidłowo - wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia - to jest Izby Skarbowej w G. Brak reakcji tego organu /który powinien wydać stosowne postanowienie, jak to nakazuje art. 123 Kpa/, uzasadniał wniesienie skargi, na podstawie art. 216 par. 1 Kpa - na "bezczynność" Urzędu Skarbowego w sprawie wymiaru podatku - co skarżący uczynił 12.9.1994 r.
Minister Finansów, jako organ wyższego stopnia w stosunku do Izby Skarbowej /art. 17, pkt 3 Kpa/, jest właściwy do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie przez Izbę w określonym w ustawie terminie sprawy /art. 37 par. 1 Kpa/. W pojęciu załatwienie sprawy /bądź niezałatwienie/ nie mieści się rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w ostatnio cyt. przepisie. Zażalenie to, mimo tej samej nazwy, jest zupełnie innym środkiem zaskarżenia, niż postanowienia wydane w toku postępowania /zob. J. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz" Wyd. Naukowe PWN z 1995 r. - uwagi do art. 37/.
Jego rozpoznanie następuje poprzez czynności nadzorcze /wyznaczenie dodatkowego terminu, wyjaśnienie przyczyn zwłoki, ustalenie winnych/ opisane w par. 2 cyt. przepisu. Na takie czynności, gdyby nawet nadano im formę postanowienia, nie służy zażalenie /zob. art. 14 par. 1 Kpa/.
Nie kończy ono /postanowienie/ postępowania w sprawie /dotyczy bowiem postępowania incydentalnego/ ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Pismo skarżącego adresowane do Ministra Finansów - nazwane zażaleniem - mogło być traktowane wyłącznie jako skarga wymieniona w art. 227 Kpa.
W przypadku nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa stronie nie służy skarga na bezczynność organu /art. 17 ustawy o NSA/.
Wobec powyższego skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu /art. 27 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 3 cyt. ustawy/.