Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym - przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Powyższy przepis wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może być wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy. Przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 Kpa tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W przedmiotowej sprawie spółka winna skierować skargę na bezczynność izby skarbowej polegającą na niewydaniu w terminie decyzji do ministra finansów. Powyższe uprawnienie wynika bezpośrednio z treści art. 37 par 1 i art. 258 par 1 Kpa w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o Urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /t.j. Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/. Jednakże w niniejszej sprawie organ podatkowy wydał decyzję. Wprawdzie nastąpiło to z naruszeniem przewidzianych prawem terminów /decyzja z dnia 17 grudnia 1996 r./, jednakże decyzja została wydana. Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań określonych w tych przepisach. W związku z tym, że organ podatkowy wydał decyzję, a tym samym cel skargi został osiągnięty stwierdzić należy, iż wydanie wyroku stało się niedopuszczalne.
Podnoszone w skardze argumenty merytoryczne w powyższym postępowaniu nie mogą być rozpatrywane, bowiem skarga dotyczy wyłącznie bezczynności organu administracji państwowej.
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w zw. z art. 355 par. 1 Kpc postępowanie w sprawie umorzył.