Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 stycznia 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w L. uchylił postanowienie Izby Skarbowej w Z. z 14 lutego 1994 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów Banku Spółdzielczego w B. w postępowaniu egzekucyjnym oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Skarbowego w H. z 19 listopada 1993 r. W wyniku tego wyroku Urząd Skarbowy w H., postanowieniem z 6 kwietnia 1995 r. umorzył postępowanie egzekucyjne i orzekł o zwrocie Bankowi Spółdzielczemu w B. pobranej opłaty komorniczej w wysokości 6.863,21 zł.
Wymieniony Bank w piśmie z 19 stycznia 1996 r. wystąpił do Izby Skarbowej w Z. z żądaniem naprawienia szkody przez zapłatę kwoty 4.665,10 zł odpowiadającej równowartości odsetek, jakich Bank został pozbawiony wobec niemożności udzielenia kredytu w kwocie równej opłacie komorniczej pobranej przez Urząd Skarbowy w H. Wniosek w przedmiocie wypłaty odszkodowania Izba Skarbowa w Z. przekazała do rozpatrzenia Ministrowi Finansów, o czym Bank został powiadomiony w piśmie tej Izby z 22 kwietnia 1996 r.
Wobec bezczynności Ministra Finansów w omawianej sprawie, Bank Spółdzielczy w B. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosił o zobowiązanie Ministra Finansów do wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie i wyjaśnił, że do wydania decyzji w sprawie odszkodowania jest właściwa Izba Skarbowa w Z. Minister Finansów stwierdził jednocześnie, że po wstępnym zbadaniu sprawy zwrócił wniosek Banku Spółdzielczego w B. do Izby Skarbowej w Z., która rozstrzygnęła sprawę decyzją z 12 listopada 1997 r., od której Bank Spółdzielczy wniósł odwołanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w art. 16 ust. I pkt 1-4 ustawy. Art. 26 cytowanej ustawy stanowi z kolei, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność wymienionych organów zobowiązuje dany organ do wydania stosownego aktu, np. decyzji administracyjnej. Stwierdzić jednak należy, że zobowiązanie takie może nastąpić wówczas, gdy przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie prawnej, a organ ten pozostaje w zwłoce z wydaniem odpowiedniego aktu prawnego. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie występuje. Art. 60 cytowanej ustawy o NSA przewiduje, że stronie, która poniosła szkodę - w stanach faktycznych określonych w tym przepisie - przysługuje odszkodowanie od organu, który wydał decyzję. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 160 Kpa.
W świetle tego przepisu niewątpliwe jest, że Minister Finansów nie jest organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowania. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie jest jednoinstancyjne, a strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może wnieść powództwo do sądu powszechnego w terminie trzydziestu dni od doręczenia jej decyzji w tej sprawie /art. 160 par. 5 Kpa/.
Mając na uwadze powyższe ustalenia brak jest w niniejszej sprawie podstaw prawnych do zastosowania przepisu art. 26 ustawy z dnia 1 I maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Dlatego też skargę jako niezasadną należało oddalić zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy.