Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 listopada 2001 r., III SAB 79/01

Sprawa

sprawy ze skargi Jolanty P. na bezczynność Ministra Finansów postanawia - umorzyć postępowanie.

Teza

Skarga jest skuteczna nie tylko wtedy, gdy orzeknie o tym Sąd, ale także wtedy, gdy skargę uwzględni organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 30.06.1999 r. Drugi Urząd Skarbowy w B. określił Jolancie P. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 25.07.2000 r. utrzymała w mocy powyższą decyzję Urzędu Skarbowego.

Pismem z dnia 24.08.2000 r. strona wystąpiła do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o rozłożenie przedmiotowej należności na raty. Urząd Skarbowy pozytywnie rozpatrzył wniosek i decyzją z dnia 10.10.2000 r. rozłożył spłatę zaległości na 15 rat. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania do Izby Skarbowej w B., natomiast wnioskiem z dnia 23.11.2000 r. wystąpiła o stwierdzenie jej nieważności.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 2.02.2001 r. odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 10.10.2000 r. udzielającej rat w spłacie zaległości podatkowej.

Od powyższej decyzji Izby Skarbowej strona wniosła odwołanie z dnia 12.02.2000 r. do Ministra Finansów, które łącznie z aktami wpłynęło do Ministerstwa w dniu 15.03.2001 r.

Pismem z dnia 2.07.2001 r. Jolanta P. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa powstałego na skutek nie rozpatrzenia odwołania od decyzji Izby Skarbowej w B. W dniu 29.08.2001 r. Jolanta P. złożyła skargę na bezczynność Ministra Finansów opierając swój wniosek na nie rozpatrzeniu w terminie jej odwołania z dnia 2.02.2000.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie uzasadniając swoje stanowisko, wydaniem w dniu 18.09.2000 r. decyzji doręczonej stronie w dniu 24.09.2001 r., w której odmówiono uchylenia decyzji Izby Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania, co w ocenie strony skarżącej potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 września 2000 r. P 3/01 nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyrok ten dotyczył sytuacji, o której mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Trybunał Konstytucyjny uznał bowiem, że skarga jest skuteczna nie tylko wtedy, gdy orzeknie o tym Sąd, ale także wtedy, gdy skargę uwzględni organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono.

Również mając na uwadze treść art. 46 ust. 2 cyt. ustawy skarżącemu nie może zostać zwrócony wpis w całości ani w części, ponieważ skarżący nie cofnął skargi.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać trzeba, że zgodnie z art. 17 ustawy o NSA Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. W myśl art. 26 tej ustawy w sytuacji uznania skargi przez Sąd na bezczynność organów, zobowiązuje on organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego w przepisu prawa.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż organ podatkowy naruszył art. 139 par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem nie załatwił sprawy w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania tj. 15.03.2001 r. Organ naruszył także art. 140 par. 1 wymienionej ustawy, bowiem nie podał przyczyn niedotrzymania terminu, ani też nie wskazał nowego terminu jej załatwienia.

Minister Finansów dopiero po złożeniu skargi decyzją wydaną 18.09.2001 r. rozpoznał odwołanie strony. Jednakże pomimo naruszenia wymienionych przepisów, gdy odwołanie strony zostało rozpatrzone przez organ po wniesieniu skargi, wydanie orzeczenia zobowiązującego organ do załatwienia sprawy staje się zbędne i Sąd zobowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 59 ustawy o NSA.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.