Uzasadnienie
J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W skardze podniesiono, że w/w organ nie wszczął postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, mimo, że skarżący stosowne żądania w tej materii składał w 2007 i 2008 r. Ostatni wniosek skarżący złożył w dniu 18 grudnia 2008 r. wnosząc o ukaranie dyscyplinarne wymienionych tam pracowników w/w organu poprzez zwolnienie ich z pracy, uzupełniając go pismem z dnia 11 marca 2009 r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 16 marca 2009 r. poinformował skarżącego o swoim stanowisku w sprawie. Tenże organ, po zapoznaniu się z treścią skargi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 powołanej kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).
Należy wskazać, że o bezczynności organu możemy mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawy skarżący J.T. niósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. W tym miejscu należy zauważyć, że o tym czy orzeczenia wydane w postępowaniach w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego stanowią każdorazowo przepisy szczególne. Przepisy na podstawie których prowadzone jest postępowanie dyscyplinarne wobec pracowników powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego zawarte są w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. 2001 Nr 86, poz. 953 ze zm.) w Rozdziale 5 "Odpowiedzialność porządkowa i dyscyplinarna urzędnika państwowego", gdzie uregulowano zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego. Z przepisów tych nie wynika, by postępowanie to było prowadzone z zastosowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z kolei przepis w art. 367 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.
Powyżej wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Skarga na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której podmiot indywidualny nie ma podstaw prawnych do żądania od organu podjęcia konkretnie określonego aktu (czynności), które podlegałaby kontroli sądu administracyjnego uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. Nie mamy bowiem w takiej sytuacji do czynienia z bezczynnością organu w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 8).
Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.
W myśl art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.