Uzasadnienie
U. W. w dniu 2 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca powołała się na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 listopada 2013 r., dotyczące braku rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jej odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 9 sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ stwierdził, że skarga została wniesiona z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność organu wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Sąd nie podziela poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że skarga została wniesiona z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy bowiem jednoznacznie przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Przypadki te związane są wyłącznie z zaskarżaniem aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. oraz innych aktów, co do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Zatem regulacje powołanych wyżej przepisów nie odnoszą się bynajmniej do skargi na bezczynność organu, która jest odrębnym przedmiotem zaskarżenia, określonym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Należało zatem ustalić, czy skarżąca zachowała wymogi formalne do wniesienia skargi na bezczynność organu, poprzez uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia.
Środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. jest przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wnoszone do organu wyższego stopnia, a w przypadku gdy nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z uwagi na to, że skarga dotyczy bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego i nie ma organu wyższego stopnia, środkiem zaskarżenia będzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca wezwała organ odwoławczy do załatwienia sprawy w dniu 14 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego). Pismo wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 18 listopada 2013 r. Spełnia ono wymogi z art. 37 § 1 k.p.a., wobec czego jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak pismo to potraktowało także Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tej sytuacji wymogi formalne do wniesienia skargi zastały zachowane.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność należy ustalić, czy organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje czynności lub nie zakończył prowadzonego postępowania stosownym aktem.
W sprawie niniejszej skarga dotyczyła bezczynności organu odwoławczego, który winien wydać akt dotyczący odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 35 ust. 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 9 sierpnia 2013 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w dniu 3 września 2013 r.
Do chwili obecnej odwołanie to nie zostało rozpoznane, tak więc bezczynność organu w sprawie niniejszej jest niewątpliwa.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu (...). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy z dnia 9 sierpnia 2013 r. w terminie miesiąca od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku).
W ocenie Sądu z okoliczności sprawy nie wynika, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 3 września 2013 r. Skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącą dwa miesiące po upływie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy przez organ – w dniu 2 grudnia 2013 r. Ponadto Sądowi z urzędu jest znana sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku).