Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 16 maja 2011 r., sygn. akt III SAB/Gd 11/11

Uzasadnienie

A. K., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie wniosku skarżącego o wynajęcie lokalu socjalnego.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 24 czerwca 2010 r. złożył wniosek o wynajęcie lokalu socjalnego, po czym pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. został wezwany do uzupełnienia wniosku przez osobiste stawiennictwo w urzędzie z żądanymi dokumentami pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez merytoryczne rozpatrzenie w/w wniosku. W piśmie z dnia 17 marca 2011 r. Naczelnik Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta wskazał kryteria, przy spełnieniu których można ubiegać się o lokal socjalny oraz tryb postępowania.

Zdaniem skarżącego spełnia on kryteria do otrzymania takiego lokalu, a żądanie osobistego stawiennictwa skarżącego, przebywającego w zakładzie karnym, narusza szereg przepisów prawa i sprzeczne jest z zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Z uwagi na przyznanie skarżącemu przez Sąd w sprawie niniejszej - o wynajem lokalu socjalnego - prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, nie zachodzą przesłanki od odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Kwestie mieszkaniowe należą do materii prawa cywilnego i podlegają rozpatrzeniu w trybie postępowania cywilnego. Ponadto wniosek o przyznanie lokalu socjalnego ma braki, które mimo wezwania nie zostały uzupełnione, wobec czego nie można zarzucić organowi bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie lokalu socjalnego. Lokale socjalne należą do gminnego zasobu mieszkaniowego, o którym stanowi art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Jak wynika z art. 5 i następnych wymienionej ustawy, lokale takie udostępniane są na podstawie umów cywilnoprawnych osobom spełniającym stosowne kryteria (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 68/09, publ. Wspólnota 2009/51/44; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2007 r. K 26/05, publ. OTK-A 2007/11/153).

Wynajęcie lokalu socjalnego należy do spraw cywilnych, gdyż następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej. Ustawa nie przewiduje w tego rodzaju sprawach wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga na bezczynność organu wniesiona w sprawie, która nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, lecz w drodze umowy, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 547/04, publ. ONSAiWSA 2004/3/51, baza LEX nr 133820).

W odniesieniu do argumentacji skargi należy ponadto wskazać, że przyznanie prawa pomocy nie przesądza o tym, iż skarga nie może być odrzucona. W szczególności nie wynika to z art. 247 p.p.s.a. Wskazany przepis, dotyczący oczywistej bezzasadności skargi, ma zastosowanie w postępowaniu wpadkowym dotyczącym przyznania prawa pomocy. Sąd w niniejszej sprawie nie dokonał oceny zasadności skargi, lecz stwierdził, że nie jest właściwy w sprawie.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

W punkcie 2 postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1349 ze zm.). Stawka minimalna wynosi 240 zł, a w związku z treścią § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) do wynagrodzenia należało doliczyć 23% stawki podatku od towarów i usług.