Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga J. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wnosił we wniosku z dnia 1 lutego 2023 r.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:
We wniosku z dnia 1 lutego 2023 r. wysłanym za pośrednictwem platformy ePUAP do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku J. K. wystąpił o udzieleniu mu w trybie dostępu do informacji publicznej następujących informacji:
- 1. Ilości osób, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu 2023 r.,
- 2. ilości osób, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu i otrzymały zwiększony dodatek służbowy w miesiącu styczniu,
- 3. ilości osób, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu i otrzymały dodatek motywacyjny w miesiącu styczniu,
- 4. sumarycznej wysokości środków publicznych, o jaki został zwiększony dodatek służbowy dla osób, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu,
- 5. sumarycznej wysokości środków publicznych otrzymanego dodatku motywacyjnego przez osoby, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu.
Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. wnioskodawca w zakresie punktu 1 złożonego wniosku został poinformowany przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, że na zaopatrzenie emerytalne w miesiącu styczniu 2023 r. odeszło 4 funkcjonariuszy.
Jednocześnie decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. (nr 59/2023) Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.i.p," odmówił udostępnienia informacji w zakresie punktów 2 – 5 wniosku J. K. z dnia 1 lutego 2023 r.
W uzasadnieniu wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Strażak nie jest funkcjonariuszem publicznym, a zatem wynagrodzenie szeregowych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku (to jest w zakresie w jakim nie jest związane z pełnieniem funkcji publicznej) podlega więc ochronie, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazano, że udzielenie informacji nawet w formie zanonimizowanej skutkowałoby ujawnieniem wysokości środków uzyskanych przez indywidualne osoby. W styczniu 2023 r. na zaopatrzenie emerytalne łącznie z wnioskodawcą przeszły bowiem tylko 4 osoby, z czego dwóch strażaków pełniących służbę razem z J. K. w tej samej jednostce. Wnioskodawca posiada informacje o stopniach służbowych, stażu oraz stanowiskach zajmowanych przez te osoby, które to informacje pozwalają na określenie wysokości należnego im uposażenia oraz innych świadczeń na podstawie obowiązujących przepisów.
Dysponując wiedzą na temat własnych otrzymanych świadczeń oraz na podstawie informacji objętych złożonym wnioskiem, wnioskodawca byłby w stanie bez trudu ustalić wysokość świadczeń jakie indywidualnie otrzymały zarówno osoby, które pełniły z nim służbę, ale też czwarta osoba, która przeszła na zaopatrzenie emerytalne w styczniu 2023 r. Przekazane dane umożliwiałby też wnioskodawcy na zidentyfikowanie poszczególnych osób.
W odwołaniu od decyzji J. K. zaznaczył, że złożony wniosek nie dotyczy informacji o wynagrodzeniu konkretnych osób, ponieważ wystąpił o udzielenie mu zbiorczej informacji o wydatkowaniu środków publicznych, nadto jeden z punktów dotyczy tylko informacji, ile osób otrzymało dodatek, a ile nie.
Decyzją z dnia 6 marca 2023 r. (nr 90/2023) Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie nie rozstrzygnięto, czy wniosek odnosi się do własnej, indywidualnej sprawy podmiotu wnioskującego, który jest byłym strażakiem i w tym zakresie, czy wniosek dotyczy udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien zatem zbadać czy wnioskowana informacja służy sprawdzeniu działalności organów władzy publicznej, czy z uwagi na wykonywanie przez wnioskodawcę służby w Komendzie Miejskiej PSP w Gdańsku i przejście na zaopatrzenie emerytalne z dniem 31 stycznia 2023 r. nie stanowi informacji publicznej.
Pismem z dnia 16 marca 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku wystąpił do J. K. o wskazanie w terminie 7 dni, czy wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 1 lutego 2023 r. stanowi sprawdzenie działalności organów publicznych, czy też ma na celu zaspokojenie indywidualnych potrzeb. Jednocześnie wnioskodawca został poinformowany na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na konieczność uzupełnienia złożonego wniosku oraz szeroki zakres informacji nim objętych, o przedłużeniu terminu do udzielania odpowiedzi, to jest do 14 dni od dnia uzyskania odpowiedzi na ww. wezwanie, nie później niż na 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W odpowiedzi z dnia 31 marca 2023 r. J. K. wskazał, że wniosek z dnia 1 lutego 2023 r. stanowi sprawdzenie działalności organów publicznych. Jednocześnie w związku z poinformowaniem o przedłużeniu załatwieniu wniosku, wystąpił o wskazanie mu przez organ konkretnej daty, do której zostanie mu udzielona odpowiedź.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku poinformował, że odpowiedź na pismo zostanie przesłana w terminie do 14 kwietnia 2023 r., to jest w terminie wyznaczonym zgodnie z informacją zawartą w piśmie z dnia 16 marca 2023 r.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. zatytułowanym "Pismo informacyjne" Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku poinformował J. K., że żądana informacja w zakresie punktów 2-5 wniosku z dnia 1 lutego 2023 r. nie ma charakteru informacji publicznej. Organ odmówił udostępnienia informacji publicznej, stwierdzając, że pozyskanie przez J. K. żądanych informacji ma służyć wyłącznie jego prywatnemu interesowi. Podkreślono, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób żądana informacja zmierza do realizacji interesu publicznego, troski o dobro publiczne, przestrzeganie prawa. Ogólnikowe stwierdzenie, że żądana informacja będzie służyć "sprawdzeniu działalności organów publicznych" nie spełnia bowiem tego kryterium. Organ wskazał także, że informacje, o które wnosi J. K. nie stanowią informacji zbiorczej, niemożliwej do połączenia z określoną osobą fizyczną, a de facto stanowią możliwą do uzyskania - z uwagi na już posiadane przez skarżącego dane odnośnie innych strażaków – realną informację o indywidualnych zaróbkach strażaków.
Organ stwierdził, że informacja nie mająca charakteru publicznego nie podlega udostepnieniu na podstawie u.d.i.p., a stanowisko organu w tym zakresie powinno zostać zaprezentowane w formie zwykłego pisma, a nie formie decyzyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku datowanej na dzień 10 kwietnia 2023 r., J. K. wskazał na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, przez którą w ocenie strony doszło do naruszenia:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, stwierdzenie, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej w wysokości 34 000 zł, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 1 lutego 2023 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący przytoczył treść wniosku, jaki złożył w dniu 1 lutego 2023 r. za pośrednictwem platformy ePUAP do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku i zaznaczył, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi na ten wniosek od organu, poza wskazaniem ilości osób, które odeszły na zaopatrzenie emerytalne w styczniu 2023 r.
Skarżący podkreślił, że uzyskanie zbiorczej informacji, o jaką wnioskuje nie umożliwi mu uzyskania informacji o wysokości otrzymanych środków przez poszczególnych funkcjonariuszy. Z czterech funkcjonariuszy tylko jeden funkcjonariusz nie otrzymał bowiem dodatków, więc jest to niemożliwe, a Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w ocenie skarżącego po prostu odmawia udzielenia informacji publicznej, naruszając przepisy u.d.i.p. oraz Konstytucji RP.
Skarżący nadto wskazał, że Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku w żaden sposób merytorycznie nie uzasadniła wydłużenia terminu odpowiedzi, ani odmowy udzielenia odpowiedzi. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie informacja powinna być udzielona w terminie 14 dni od złożenia wniosku, a nawet zakładając termin 60 dni – także ten termin został przez organ złamany. Biorąc pod uwagę skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku miała bowiem ponownie 14 dni na rozpatrzenie sprawy, a nie rozpatrzyła jej w terminie w żaden merytoryczny sposób, ani też nie wskazała z jakiego powodu do dnia złożenia skargi nie udzieliła odpowiedzi w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko, że wniosek z dnia 1 lutego 2023 r. został rozpoznany oraz, że w sprawie zachowano przewidziane przez ustawodawcę terminy do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (art. 3 § 2 p.p.s.a.) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011, s. 109; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zatem zbadanie, czy organ w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidacja opieszałości organu.
Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej także jako "u.d.i.p.", o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może rozpoznając wniosek dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej;
- 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania;
- 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.
W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, jako organ administracji należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji, nie wydał także w sprawie decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź umorzeniu postępowania. Organ powiadomił skarżącego w formie pisma (zawiadomienia), że wniosek nie dotyczy informacji publicznej.
Stanowisko to nie jest uzasadnione.
W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art.
6. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Żądana przez skarżącego informacja dotyczyła wydatków ze środków publicznych na dodatki motywacyjne i dodatki służbowe oraz ilości osób, którym przyznano dodatki motywacyjne i zwiększone dodatki służbowe.
Przepis art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo dostępu do informacji publicznej, zwane prawem do informacji publicznej przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 763/22, wskazany w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zakaz żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego od wnioskodawcy określa, że dla udzielenia informacji publicznej (poza informacją przetworzoną) obojętny jest w sensie prawnym cel lub intencje wnioskodawcy. Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, (...) kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej. Nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna, jak również nie musi wyjaśniać, czy pełni funkcję publiczną (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4966/21).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że z punktu widzenia przepisów u.d.i.p. motywy, jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania, nie mają żadnego znaczenia. Ustawa ta nie wymaga ich podawania, a co więcej zabrania nawet podmiotowi do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia. Artykuł 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, a ujawnienie niejako z własnej inicjatywy wnioskodawcy swojego interesu w uzyskaniu żądanej informacji, nie może pozbawiać jej przymiotu informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r. sygn.. akt I OSK 2160/17). Motywy, jakimi kieruje się wnioskodawca nie mają znaczenia w sytuacji żądania informacji prostej (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku tzw. informacji prostej nie ma znaczenia, jaki jest cel skarżącego w uzyskaniu żądanych informacji, a w związku z tym organ nie tylko nie może żądać wskazania tego interesu, ale także dokonywać jego oceny.
Tylko w przypadku tzw. informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wnioskodawca winien wykazać, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Inna sytuacja zachodzi w przypadku żądania informacji przetworzonej, kiedy to stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., udostępnienie jej musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wówczas istotne jest, czy żądanie jest motywowane względami prywatnymi, czy publicznymi (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 548/21, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn.. akt II SAB/Ol 51/21). Samo wykonywanie prawa do informacji publicznej w związku z realizacją własnego interesu prawnego lub faktycznego nie może być podstawą do zanegowania realizacji konstytucyjnego prawa i nie może być badane i oceniane przez organy i sądy w sprawach o udostępnienie informacji publicznej.
Jedynie w drodze wyjątku od powyższej zasady ustawodawca uznał, że w określonych sytuacjach konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę, że uzyskanie informacji jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego", jeśli żąda on udostępnienia tzw. informacji przetworzonej (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 21/20).
Sąd podziela powyższe, dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, jako zgodne z zakresem uprawnień wynikających z ustawy – treścią art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Brak jest podstaw do oceny, że żądana informacja dotycząca wydatkowania środków publicznych na składniki wynagrodzenia ze środków Państwowej Straży Pożarnej nie stanowi informacji publicznej. Natomiast podnoszona przez organ okoliczność dotycząca prywatności osób fizycznych, przewidziana w art. 5 ust. 2 u.p.i.p., nie mogła uzasadniać odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie pisma. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji.
Organ nie zakończył postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej udostępnieniem tej informacji bądź wydaniem decyzji o odmowie jej udostępnienia. Pozostaje on zatem w bezczynności.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku w zakresie żądań zawartych w punktach 2-5, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wydanego w sprawie prawomocnego wyroku.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznając, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdził jednocześnie w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17, WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.
Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami i regulacjami prawnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie uwzględniono, że brak terminowego załatwienia wniosku nie wynikał z celowego zaniechania organu, lecz błędnej interpretacji prawnej żądania. Zaistniała w sprawie bezczynność organu nie była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też obowiązujących terminów załatwiania wniosków ani celowym przedłużaniem postępowania. Z tych też względów Sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do przyznawania skarżącemu od organu żądanej w skardze sumy pieniężnej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).